بررسي و تحليل مؤلفه هاي امنيت اجتماعي در حكومت كيخسرو در شاهنامۀ فردوسي با رويكرد به مباني مكتب كپنهاگ

زمينه و هدف: امنيت بعنوان يكي از مفاهيم كليدي در آراي صاحب نظران مكتب كپنهاگ، در دهه هاي اخير مورد بازبيني قرار گرفته و توسع معنايي پيدا كرده كه تركيب «امنيت اجتماعي» از آن جمله است. در اين زمينه آنچه مورد تأكيد قرار ميگيرد، اصل هويت و شيوه هاي پاسداري از آن است. در فرهنگ ادبي ايرانيان، شاهنامه فردوسي بعنوان اصليترين كتاب حماسي ايرانيان شناخته ميشود كه در بخشهاي گوناگون آن از مقوله هويت بعنوان زيرمجموعه امنيت اجتماعي سخن به ميان آمده و راهكارهاي صريح و غيرمستقيم متنوعي براي حفظ و تقويت مؤلفه هاي هويت ساز ارائه شده است. از جمله در دوران زمامداري كيخسرو كه يكي از دغدغه هاي مردم، توانايي يا عدم توانايي شاهان در تأمين امنيت و هويت سازي بوده است. مسئله و هدف تحقيق حاضر، بررسي اقدامات اين شاه در راستاي برقراري مؤلفه هاي امنيت اجتماعي در مرزهاي كشور با تأكيد بر مقوله هويت است. روش مطالعه: مقالۀ حاضر با استناد به منابع كتابخانه اي و روش توصيفي-تحليلي تدوين شده است. يافته ها: اصليترين مؤلفه هاي امنيت اجتماعي در اين دوره از پادشاهي عبارت است از: تلاش براي دفع تهديدهاي نظامي و غيرنظامي؛ تأمين هويت گروهي و امنيت اجتماعي؛ برقراري امنيت اجتماعي با ايجاد تمايز ميان «ما» و «آنها»؛ پاسداشت پيوندهاي مشترك ميان اعضاي جامعه؛ برقراري امنيت مالي، جاني و سياسي براي شهروندان. نتيجه گيري: كيخسرو از شاهان هويت ساز و امنيت آفرين در تاريخ ايران كهن است. او با اراده اي كم نظير، شرايط نامطلوب سياسي و بحرانهاي اقتصادي، اجتماعي، نظامي و فرهنگي را، كه برآيند كشورداري كيكاووس بوده است، به شكل مطلوب و خوشايند تغيير داد.