سرمايۀ فرهنگي تجسّم يافته در تاريخ بيهقي

زمينه و هدف: مقالۀ حاضر با هدف سنجش مؤلّفه هاي سرمايۀ فرهنگي تجسّم يافته در كتاب تاريخ بيهقي به انجام ميرسد. مفهوم سرمايۀ فرهنگي بعنوان منبعي قلمداد ميشود كه افراد، گروه ها و جوامع براي رسيدن به نتايج مطلوب آن را به كار ميگيرند؛ از اين رو سرمايۀ فرهنگي مجموعه اي از باورها و معلومات و اطّلاعات و امتيازات و مانند آنها بوده كه هر فرد بمنظور عضويت در طبقه اي از جامعه بدان نيازمند است. بر اساس ديدگاه پير بورديو، سرمايۀ فرهنگي ذيل سه زمينه قابليت بررسي دارد: ذهني يا متجسّم، عيني، و نهادي. منظور از سرمايۀ فرهنگي مجسّم آن دسته از معلومات كسب‌شده اي است كه به شكل رغبتهاي پايدار ارگانيسم، حالت دروني شده به خود ميگيرد و جزو تواناييهاي فرد طبقه بندي ميشود. روش مطالعه: اين پژوهش از لحاظ روش، توصيفي-تحليلي و از نظر هدف، كاربردي است كه در تكميل مباني نظري از منابع كتابخانه اي و اينترنتي شامل كتب و مقالات و پايان نامه و رساله استفاده شده است. محدوده و جامعۀ مورد مطالعه شامل كتاب تاريخ بيهقي به كوشش خليل خطيب رهبر، نشر مهتاب (1383) ميباشد. يافته ها: بر اساس يافته هاي اين تحقيق، نگرشهاي فرهنگي موجود در كتاب تاريخ بيهقي ذيل سه بخش عمده قابل‌طبقه بندي ميباشد كه شامل نگرشهاي سياسي، ديني و اخلاقي است. نتيجه گيري: در حوزۀ سياسي، تأكيد بر خردورزي و پرهيز از نابخردي و مشورت و رايزني در باب مسائل مختلف كشور؛ در حوزۀ ديني رعايت مناسك عملي اسلام نظير خواندن نماز، صدقه دادن، خواندن قرآن و باور به قضا و قدر الهي و وثوق به خودشناسي؛ و در بخش اخلاقي و تعليمي مضاميني همچون عفو و گذشت و امانتداري، خويشتنداري، خردمندي و كياست، مطالعه، پرهيز از بدرفتاري، طمع، دروغگويي، بدگويي، خبرچيني و دهن بيني و مواردي از اين نوع قابل ‎ملاحظه اند.