بررسي و تحليل سبك‎شناسي غزلهاي غلامرضا طريقي

زمينه و هدف: غزل معاصر تمايزات سبكي خاص خود را دارد و غزلسرايان نوگراي معاصر در ابعاد متفاوت زباني، بلاغي، ادبي، فكري و مضموني نوگرايي داشته‎اند. شناخت سبك اين شاعران حاصل مطالعه و بررسي در ابعاد مذكور است. هدف پژوهش حاضر مطالعه و شناخت سبك غزل غلامرضا طريقي، بعنوان يكي از غزلسرايان نوگراي معاصر، بوده است. مطالعه در ابعاد زباني، ادبي و فكري غزل اين شاعر، گرايش سبكي او را براي مخاطبان روشن ساخته و وجوه نوگرايي او در اين ابعاد را مشخص ميكند. روش مطالعه: اين پژوهش به روش توصيفي-تحليلي انجام شده است. يافته‎ها: مطالعۀ سبكي غزل طريقي اين نكته را آشكار ميسازد كه او غزلسرايي نوگراست و در ابعاد متفاوت زباني، تصويري، فكري و مضموني نوآوري داشته است. زبان نزديك به زبان محاوره و عناصر زبان امروزين و معاصر، و كنايات معاصر در شعر او به چشم ميخورد و تشبيهات او شهري است. او عشق دوطرفه را ميپسندد و عشق خصلتي زميني و واقعگرا در غزل او دارد. نتيجه گيري: غلامرضا طريقي به زبان زمان غزل سروده و هر نوع واژه‎اي مجال حضور در شعر او را يافته است و او كلمات را به مجاز و غيرمجاز تقسيم‎بندي نكرده است. وي بيشتر تشبيه به كار برده و تشبيهات او رنگ شهري دارد. آرايۀ تلميح و ايهام در شعر او كاربرد بيشتري دارد و در بديع لفظي، جناس بيشترين كاربرد را يافته است.