شگردهاي دستوري و بلاغي توصيف (تصاوير تشبيهي و استعاري) در قصايد اميري فيروزكوهي

زمينه و هدف: توصيف نوعي از كنش زباني است كه در بسياري از گفتمانها از جمله شعر ميتواند حضور و بروز داشته باشد. شاخصه ها و ويژگيهاي ظاهري توصيف اين امكان را بخوبي فراهم مي‌آورد كه شاعر بتواند از گزاره هاي توصيفي بخوبي در شعر خويش بهره بگيرد. هدف اصلي اين جستار نشان دادن انواع توصيف دستوري و بلاغي در قصايد اميري فيروزكوهي ميباشد. روش مطالعه: اين جستار گزارشي است از يك تحليل بنيادين، نظري و اسنادي بروش توصيفي ـ تحليلي كه بر مبناي مطالعات كتابخانه اي انجام گرفته است. در اين پژوهش كوشش شده تا شواهد و نمونه هاي كافي از قصايد اميري فيروزكوهي مورد استناد و تحليل قرار گيرد. يافته هاي پژوهش: در قصايد اميري فيروزكوهي با انواع توصيف از شرايط جامعه محيط پيرامون، اوضاع اجتماعي، روحيات شاعر، توصيف دوستان و بستگان در كنار گزاره هاي توصيفي بلاغي و دستوري مواجه هستيم. شاعر از اين گونه توصيفات نه تنها بمنظور تزيين كلام، بلكه در جهت هنري ساختن آن بهره گرفته است. نتيجه گيري: اميري فيروزكوهي در ميان انواع گزاره هاي توصيفي، توصيف امور انتزاعي چون غم، اندوه، درد و آلام بيماري، مرگ عزيزان، يادكرد دوستان و همراهان و فقدان آنها را بيشتر از وصف طبيعت مورد توجه قرار داده است. در ميان امور توصيفي از نوع دستوري كاربرد انواع صفت، جملههاي موصولي و قيدها در مقام توصيف مورد توجه شاعر ميباشد و از ميان دو كاركرد بلاغي اصلي تشبيه و استعاره، توجه بيشتر شاعر به تشبيه مفصل، مؤكد، بليغ و تشبيه محسوس به محسوس است. استعاره چندان شاخصۀ توصيفي حائز اهميتي در قصايد شاعر نميباشد.