اثر كيفيت تنظيم‌ گري بر رشد اقتصادي ايران در چارچوب يك الگوي رشد درون‌زا

كيفيت ‌تنظيم‌گري عامل نهادي است كه مي‏تواند نقش تعيين‌كننده‌اي در رشد اقتصادي كشورها داشته باشد. در مطالعه حاضر تأثير كيفيت تنظيم‏گري بر رشد اقتصادي ايران در قالب يك الگوي رشد درون‌زا بررسي‌شده است. الگوي نظري متناسب با فراوانيِ منابع طبيعي تجديد ناپذير طراحي و با روش كنترل بهينه حل و سپس براي اقتصاد ايران مقداردهي شد. يافته‏ها نشان داد تحقق رشد اقتصادي 8 درصد مستلزم رشد تقريباً 15 درصديِ كيفيت تنظيم‌گري و منابع طبيعي تجديدناپذير و همچنين رشد 4.5 درصدي فنّاوري‌هاي جديد است. متوسط نرخ‌ رشد متغيرهاي كيفيت تنظيم‌گري، منابع طبيعي تجديدناپذير و فنّاوري‌هاي جديد طي دوره 1376-1400 براي اقتصاد ايران به ترتيب 0.87، 4.56 و 3.9 درصد است كه مي‌توان نتيجه گرفت با شرايط موجود دسترسي به وضعيت پايا تقريباً غير ممكن است. به‌علاوه، با افزايش كيفيت تنظيم‌گري، رابطه منابع طبيعي تجديد ناپذير با رشد اقتصادي از منفي به مثبت تغيير مي‏كند. بر همين اساس، به ازاي هر 3 درصد بهره‏برداري بيشتر از منابع طبيعي تجديد ناپذير، كيفيت تنظيم‏گري و فنّاوري حداقل بايد 1 درصد رشد كنند تا رشد اقتصادي يك درصد افزايش يابد؛ در غير اين صورت كاهش رشد اقتصادي بعيد نيست.