ديگريِ تهديدكننده و ديگريِ معنابخش در شعر معاصر، مطالعه موردي اشعار شمس‌لنگرودي

علاوه بر اينكه انسان گرايي از رويكردهاي اصلي اگزيستانسياليسم است و انسان شأني معنابخش در آن دارد، ديگريْ به‌عنوان باشنده اي كه او نيز از وجود خويش آگاه است، در اگزيستانسياليسم و ادبيات حضوري چندگانه پربحث و گسترده دارد. نتايج اين پژوهش نشان داد كه هم مجموعه اي از مفاهيم مربوط به يكي از رويكردهاي اگزيستانسياليستي به مفهوم ديگري كه در نظريات متفكريني چون سارتر به چشم مي‌خورد و در كل نگاهي است بدبينانه، در شعر شمس لنگرودي بازتاب قابل‌توجهي داشته است و هم نگاه انسان گرايانه و معنابخش به ديگري در اشعار وي داراي مثال هاي متعدد است. مطالعه‌ي اشعار نشان مي دهد كه شاعر در نگاه انتقادآميز به ديگري، موضوعاتي مانند محدودكردن اختيار و امكان منديِ ديگري، سلطه جويي، توده‌سازي و توده‌شدگي و تنزل و سقوط رابطه‌ي اصيلِ من-تو به من-آن مطرح كرده است و در نگاه خوش بينانه و انسان‌گرايانه به حضور معنابخش و محوري انسان پرداخته كه سبب تعالي است و حتي بر نحوه‌ي آشكار شدن پديده ها بر شاعر تأثير زيادي دارد. از شواهد مثال پرتعداد مي توان ادعا كرد كه هر دو رويكرد را مي توان از مفاهيم اصلي اگزيستانسياليستي حاضر در اشعار شمس لنگرودي دانست كه حاكي از دغدغه هاي وجودي شاعر است و در چارچوب شعريت و منطق هنري منعكس شده است.