مطالعه آزمايشگاهي دوام بتن خودمتراكم حاوي سرباره و ميكروسيليس و تركيب آنها در محيط دريايي و جذر و مدي خليج فارس

سازه‌هاي بتن مسلح در سواحل خليج فارس داراي پتانسيل شديد خوردگي‌ مي‌باشند و درخصوص سازه هايي مانند اسكله و بندرها كه در شرايط جزر و مدي دريا و يا بخشهايي كه به صورت مغروق در دريا قرار مي‌گيرند، اين مساله به دليل كثرت يون كلرايد حادتر است. بررسي رفتار و دوام بتن در چنين محيطي از اهميت ويژه اي برخوردار است كه در اين تحقيق به صورت آزمايشگاهي مورد بررسي قرار گرفته است. براي افزايش عمر مفيد سازه‌هاي بتني در خليج فارس، استفاده از بتن خودمتراكم در كنار مواد پودري جايگزين سيمان از سوي محققين پيشنهاد شده است. پس از بررسي‌هاي گسترده، در اين مقاله دو ماده پودري سرباره و ميكروسيليس براي جايگزيني بخشي از سيمان در بتن انتخاب شده است. آزمايش دوام بتن در شرايط مستغرق و جذر و مدي روي نمونه‌ها انجام شده است. بر اساس نتايج گرفته شده از آزمايشات بر روي 216 نمونه بتني، استفاده از بتن پيشنهادي بطور ميانگين موجب افزايش 22 درصدي مقاومت فشاري، 50 درصدي مقاومت الكتريكي و كاهش نفوذپذيري 12 درصدي جذب آب حجمي و 30 درصدي جذب آب موئينه در شرايط محيطي جذرومدي شده است.