بررسي آزمايشگاهي تاثير درشت دانه هاي بتني بازيافتي بر دوام بتن هاي تماماً بازيافتي حاوي پوزولان

تحقيق آزمايشگاهي حاضر به بررسي دو خاصيت مكانيكي و به‌ويژه دوام بتن‌هاي تماما بازيافتي حاوي پوزولان‌هاي زئوليت طبيعي، ميكروسيليس و خاكستربادي پرداخته است. بتن‌هاي بازيافتي متشكل از درشت‌دانه‌هاي بتني بازيافت شده و حاوي درصدهاي مختلف جايگزيني ميكروسيليس، خاكستربادي و زئوليت طبيعي مي‌باشند. در مجموع 11 طرح اختلاط ساخته شدند كه شامل بتن معمولي مرجع، بتن %100 بازيافتي بدون پوزولان و 9 طرح اختلاط از بتن‌هاي تماما بازيافتي حاوي مواد پوزولاني مذكور به صورت كاربردهاي جداگانه مي-باشند. براي بررسي و مقايسه برخي از خواص مكانيكي و به‌ويژه خواص وابسته به دوام اين نوع بتن‌ها، در بازه سني 28 تا 91 روزه، مقاومت فشاري، در بازه سني 28 روزه سرعت انتشار امواج فراصوت، و در بازه سني 180 روزه نيز آزمايش‌هاي جذب آب غوطه‌وري، جذب آب مويينه، مقاومت ويژه الكتريكي و ضريب هدايت الكتريكي نمونه‌هاي ساخته شده از اين نوع بتن‌ها، اندازه‌گيري شدند. نتايج نشان دادند كه گرچه جايگزيني كامل درشت‌دانه‌هاي بازيافتي در اين نوع بتن‌ها منجر به افت مقاومت فشاري آنها نسبت به بتن مرجع مي‌شود، ولي جايگزيني مواد پوزولاني مانند ميكروسيليس در بتن‌هاي تماما بازيافتي قادر است تا منجر به كسب مقاومت فشاري بيش‌تري نسبت به بتن مرجع گردد. هم‌چنين ميزان افت خواص وابسته به دوام در بتن‌هاي تماما بازيافتي بدون پوزولان نسبت به بتن مرجع، در مقايسه با افت حاصله در خواص مكانيكي به مراتب بيش‌تر است. با اين‌حال به‌دليل تغيير در ساختار شيميايي بتن‌هاي بازيافتي ناشي از مواد پوزولاني مانند زئوليت طبيعي، برخي از خواص وابسته به دوام اين بتن‌ها در مقايسه با بتن‌هاي معمولي، تغيير محسوسي نداشتند.