افزايش اميد زندگي در ايران باتوجه‌به نقش توسعه مالي، مخارج بهداشتي و مصرف انرژي تجديدپذير

زمينه و هدف: در سال‌هاي اخير، روابط متقابل بين محيط‌زيست، انرژي و سلامت به دليل تأثير قابل‌توجهي كه بر سلامت انسان دارند، توجه فزاينده‌اي را به خود جلب كرده است. اين مطالعه بر آن است تا به بررسي تأثير متقابل و پيچيده محيط، اقتصاد، توسعه، انرژي و نتايج سلامت در ايران بپردازد. روش كار: در اين تحقيق از آزمون هم انباشتگي حداقل مربعات كاملاً اصلاح شده بر روي داده سالانه كشور ايران از سال 1360 تا 1400 استفاده مي‌شود. در اين راستا متغيرهاي مصرف انرژي تجديدپذير، هزينه‌هاي بهداشتي، آلودگي هوا، نرخ باسوادي زنان، نرخ تورم، ضريب جيني، توليد ناخالص داخلي سرانه، توسعه مالي و مصرف سوخت فسيلي بر اميد به زندگي در بدو تولد درنظر گرفته مي‌شود.نتايج: نتايج تخمين مدل تحقيق نشان داد كه توسعه مالي به طور مثبت و با مقدار 0/037 بر اميد زندگي تأثير مي‌گذارد. اين مطالعه همچنين نشان مي‌دهد كه انتشار CO2 و مصرف سوخت فسيلي به ترتيب 0/015 و 1/02 سبب كاهش اميد زندگي مي‌شود. مصرف انرژي تجديد پذير و مخارج سلامت نيز به ترتيب با ضريب مثبت 0/025 و 0/035سبب بهبود اميد زندگي در ايران شده است.نتيجه‌گيري: براي افزايش نتايج سلامت لازم است اقداماتي براي افزايش هزينه‌هاي سلامت، افزايش استفاده از انرژي‌هاي تجديدپذير، كاهش استفاده از سوخت‌هاي فسيلي و تقويت توسعه مالي در بلندمدت جهت دسترسي آسان‌تر به درمان‌هاي پزشكي، اجتناب از بيماري‌ها، سبك زندگي سالم‌تر و كيفيت محيطي، انجام شود. از طرف ديگر از حيث سياست‌گذاري، برنامه‌ريزي در جهت بهبود شاخص‌هاي اقتصادي مي‌تواند زمينه را براي تقاضاي كالاهاي بهداشتي و آموزشي و بهبود وضعيت بهداشـتي جامعـه فراهم نمايد.