زندگي در روستا و تجربه دسترسي به خدمات سلامت؛ مطالعه‌ي كيفي روستانشينان بخش فلارد لردگان

زمينه و هدف: توسعه روستا، در گرو توجه به موضوع سلامت و دسترسي به آن در ميان روستائيان مي‌باشد. هدف اصلي اين پژوهش واكاوي درك و تجربه دسترسي به خدمات سلامت در ميان روستاييان در بخش فلارد لردگان است. روش كار: روش پژوهش كيفي است كه با راهبرد نظريه زمينه اي انجام شده است. داده ها به روش مصاحبه‌ي نيمه‌ساختاريافته جمع‌آوري شد و با 20 نفر به اشباع رسيد. دست‌نوشته داده‌ها به روش كدگذاري باز، محوري و انتخابي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و در نهايت يك الگوي زمينه‌اي نيز ارائه شد.نتايج: از مهمترين يافته ها از درك و تجربه روستائيان مي توان گفت افرادي كه در روستا زندگي مي كنند هميشه در برخورد با زندگي شهري خود را مقايسه مي كنند و به امكانات و خدمات بيشتر و بهتر شهرها اشاره مي كنند و نوعي عدم دسترسي و نبود امكانات مساوي در اذهان متصور است. بر اساس يافته هاي پژوهش مي توان به سه مقوله اصلي؛ دسترسي و پوشش ناقص، احساس نابرابري، در حاشيه‌بودگي اشاره كرد، كه مهمترين مشكلاتي است كه ساكنين روستاهاي بخش فلارد را تهديد مي كند. مقوله اصلي تحقيق حاضر تحت عنوان ادراك نابرابري از دسترسي است. نتيجه گيري: توسعه روستاها در گرو توجه به موضوع سلامت و دسترسي به خدمات مرتبط با آن است. با وجود تلاش هاي باارزش‌ دولت‌ها در 4 دهه اخير در رابطه با توسعه بهداشت روستاها موضوع دسترسي نيازمند توجه جدي است. سالمندي روستاييان، در كنار احساس محروميت نسبي در دسترسي به خدمات سلامت مهمترين موضوعاتي است كه سياستگذارن سلامت بايستي توجه جدي به آن داشته باشند.