بررسي اثرات تغيير اقليم بر تبخير و تعرق مرجع بر اساس سناريوهاي گزارش ششم تغيير اقليم (مطالعه موردي: ايستگاه خرم‌آباد)

تغيير اقليم پديده‎اي تأثيرگذار بر بسياري از فرايندهاي طبيعي از جمله چرخه‌ي هيدرولوژي است. تبخير-تعرق نيز يكي از بخش‌هاي مهم در چرخه‌ي هيدرولوژي محسوب مي‎شود كه در مديريت منابع آب و برنامه‌ريزي كشاورزي اهميت بسزايي دارد. با توجه به اينكه برآورد تبخير - تعرق همواره با عدم‎قطعيت‎هايي همراه است لذا در اين پژوهش اثرات تغيير اقليمي بر روند تبخير - تعرق مرجع در ايستگاه خرم‎آباد واقع در استان لرستان، با استفاده از سناريوهايSSP1-2.6 ، SSP2-4.5، SSP3-7.0 و SSP5-8.5 طبق گزارش ششم (AR6)، در سه دوره زماني آينده نزديك (2023-2048)، مياني (2049-2074) و دور(2075-2100) مورد مطالعه قرار گرفت. براي اين منظور ميزان تبخير - تعرق مرجع براي دوره پايه و دوره‌هاي آتي با استفاده از روش هارگريوز محاسبه گرديد. روش هارگريوز ساماني روش ساده‎اي است كه به‌وسيله فائو در شرايطي كه استفاده از روش پنمن مونتيث فائو امكان‌پذير نيست توصيه شده است. در اين روش، برآورد تبخير تعرق مرجع براساس ميانگين، حداقل و حداكثر دماي هوا و تابش فرازميني مي‌باشد كه اطلاعات مورد نياز آن در اكثر ايستگاه‎هاي هواشناسي وجود دارد. نتايج حاصل نشان داد كه به‌طور متوسط دماي حداكثر در ايستگاه خرم‌آباد تا سال 2100 ميلادي بين 0.26 تا 6.3 درجه سانتي‌گراد افزايش و دماي حداقل نيز بين 0.32 تا 4.9 درجه سانتي‌گراد افزايش نسبت به دوره پايه(1988-2014) خواهد داشت. همچنين مقدار متوسط تبخير - تعرق مرجع در تمامي دوره‎ها نسبت به دوره پايه مشاهداتي افزايش مي‌يابد. مقدارتبخير - تعرق مرجع در آينده نزديك بين 4.69 تا 4.82، آينده مياني بين 4.7 تا 4.94 و آينده دور بين 4.72 تا 5.04 (ميلي‎متر در روز) متغير خواهد بود.