بهبود الگوي خيس‌شدگي خاك در سامانه‌هاي آبياري قطره‌اي با تاكيد بر مديريت پالسي

عمق و عرض پياز رطوبتي تعيين‌كننده فاصله بين لترال‌ها و قطره‌چكان‌هاي آبياري و درنتيجه تعداد ان‌ها و هزينه نهايي سامانه آبياري مي‌باشد. بنابراين براي تطبيق هرچه بيشتر الگوي خيس‌شدگي خاك با الگوي رشد ريشه، پژوهشگران استفاده از روش‌هاي مختلفي همچون تنظيم دور و عمق آبياري، استفاده از مانع فيزيكي، كاپيلاري و هيدروليكي و مديريت پالسي را مورد بررسي قرار داده‌اند. اعمال مديريت پالسي در روش آبياري قطره‌اي به‌دليل توانايي بهبود توزيع رطوبت در خاك مي‌تواند جايگزين روش معمول آبياري پيوسته شود. مطالعات نشان مي‌دهند كه آبياري پالسي با بهبود دسترسي ريشه گياه به آب، اكسيژن و عناصر غذايي باعث افزايش فعاليت ريشه و توسعه آن مي‌شود. علاوه بر اين، آبياري پالسي از طريق بهبود توزيع رطوبت در خاك‌هايي با بافت سنگين از تجمع آب در يك نقطه خاص از خاك جلوگيري كرده و باعث كاهش تبخير آب از خاك مي‌گردد. در خاك‌هايي با بافت سبك نيز استفاده از مديريت پالسي مي‌تواند منجربه كاهش نفوذ عمقي به زير منطقه توسعه ريشه گياه گردد. آبياري پالسي از طريق فراهم كردن امكان استفاده از قطره‌چكان با نرخ دبي بالا مي‌تواند تأثير مثبتي بر كاهش گرفتگي قطره‌چكان‌هاي آبياري داشته باشد. نتايج كلي تحقيقات نشان مي‌دهد كه آبياري قطره‌اي پالسي مي‌تواند بهبود عملكرد محصول و بهره‌وري آب را به همراه داشته باشد. هدف از مطالعه حاضر مروري بر تجربيات استفاده از روش‌هاي مختلف مديريتي براي بهبود الگوي خيس‌شدگي خاك و ارائه معادلات تجربي براي شبيه‌سازي الگوي خيس‌شدگي خاك تحت سامانه‌هاي آبياري قطره‌اي با تاكيد بر جريان پالسي است.