بررسي اثر خطاي بهره‌برداري بر عدم قطعيت عملكرد شبكه‌هاي آبياري در روش تحويل توافقي

كاربرد روش تحويل توافقي براي افزايش اختيار كشاورزان در مديريت آبياري و بهبود بهره‌وري در شبكه‌هاي آبياري توصيه شده است. در روش‌ توافقي تنوع و تعدد درخواست‌ها در زمان و مكان، موجب پيچيدگي عمليات بهره­برداري و افزايش احتمال خطا در تنظيم سازه‌ها مي‌شود. هدف اين پژوهش، بررسي اثرات خطاي تنظيم سازه‌ها بر عدم قطعيت شاخص‌هاي عملكرد كانال‌ها مي‌باشد. بدين منظور در يك كانال دو گزينه افزايش و كاهش درخواست در نظر گرفته شد. همچنين چهار سناريو براي خطاي تنظيم سازه‌ها، شامل يك آب‌بند، يك آب‌بند و يك آبگير، دو آب‌بند، دو آب‌بند و يك آبگير تعريف شد. در سناريوهاي مختلف اعداد تصادفي براي تنظيم سازه‌ها با استفاده از روش مونت‌كارلو توليد شد. سامانه كانال، سناريوهاي تنظيم سازه‌ها و گزينه‌هاي تحويل آب با استفاده از مدل هيدروديناميك ICSS شبيه‌سازي شدند. شاخص‌هاي خروجي شامل دبي تحويلي، كفايت، راندمان و پايداري تحويل، و خطاي تنظيم عمق بررسي شدند. عدم قطعيت شاخص‌ها، براي احتمال خطاي تنظيم سازه‌ها از 38، تا 95 درصد محاسبه شد. محدوده عدم قطعيت دبي تحويلي براي سناريوي افزايشي بين 38 تا 95 درصد، و براي سناريوي كاهشي بين 33 تا 85 درصد به‌دست آمد. بنابراين سناريوهاي افزايشي داراي عدم قطعيت بيشتري بودند، و دقت تنظيم سازه‌ها در شرايط افزايش جريان اهميت بيشتري دارد. با افزايش سازه‌هايي كه تنظيم آنها با خطا همراه بود، دامنه عدم قطعيت عموم شاخص‌ها افزايش يافته است، كه بيشترين آنها در گزينه افزايشي براي پايداري تحويل با 12 درصد، و در گزينه كاهشي براي شاخص عمق با 8 درصد بوده است. در سناريوهاي افزايشي، دبي تحويلي با محدوده عدم قطعيت 38 تا 95 درصد حساسترين پارامتر بود. در سناريوهاي كاهشي شاخص‌هاي عمق با محدوده عدم قطعيت 36 تا 82 درصد نسبت به دبي تحويلي حساس‌تر بوده است. بنابراين در سناريوهاي افزايشي تنظيم دبي تحويلي، و در سناريوهاي كاهشي تنظيم عمق اهميت بيشتري داشته‌اند.