اثر بيوچارهاي مختلف بر غلظت كربن‌آلي، نيتروژن، فسفر و فعاليت آنزيمي يك خاك لوم شني

به‌منظور بررسي اثر بيوچارهاي مختلف بر غلظت كربن‌آلي، نيتروژن، فسفر و فعاليت آنزيمي، آزمايشي به‌صورت طرح كاملاً تصادفي در سه تكرار انجام شد. از بيوچارها در 10درصد وزني استفاده گرديد. تيمارهاي آزمايش شامل خاك شاهد (CS)، خاك + بيوچار كود مرغي (PMB)، خاك+بيوچار ضايعات انگور (GSB) و خاك+ بيوچار پوسته قهوه‌ايي گردو (NSB) بود. نمونه‌ها به مدت دو ماه انكوباسيون و در زمان‌هاي 5، 10، 30 و 60 روز نمونه‌برداري انجام و برخي ويژگي‌هاي شيميايي و فعاليت‌هاي آنزيمي در خاك اندازه-گيري شد. نتايج نشان داد كه كاربرد تيمار PMB و GSB موجب افزايش معني‌دار غلظت كربن‌آلي، فسفر قابل‌جذب و آمونيوم در خاك در مقايسه با تيمار شاهد شد. بيشترين غلظت نيترات در تيمار GSB مشاهده گرديد. غلظت فسفر قابل‌جذب و نيترات با افزايش زمان انكوباسيون افزايش و غلظت كربن‌آلي و آمونيوم با افزايش زمان انكوباسيون كاهش يافت. غلظت آنزيم اينورتاز در تيمار PMB و GSB با شاهد اختلاف معني‌دار داشت. بيشترين فعاليت اينورتاز در تيمار PMB (76.8 μg. GE. g-1. 24h-1) پس از 5 روز انكوباسيون مشاهده شد. افزودن تيمار GSB به خاك موجب افزايش 7/1 برابري فعاليت آنزيم اوره‌آز در مقايسه با تيمار شاهد شد. ميانگين فعاليت آنزيم (GMEa) و شاخص كل فعاليت آنزيم (TEI) در تيمار GSB در مقايسه با ساير تيمارها بيشتر بود. درصد تغييرات آنزيم (Rch) با در نظر گرفتن تاثير بيوچار، به صورت GSB PMB NSB بود. در تجزيه و تحليل خوشه‌اي تيمار GSB و PMB در يك خوشه قرار گرفتند. در نتيجه تيمار GSB و PMB بيشترين تاثير را بر فاكتورهاي اندازه‌گيري شده داشتند.