بررسي تأثير نحوه كاربرد كودگاوي و كاه و كلش گندم بر حفظ رطوبت و پايداري خاك

يكي از راه‌هاي كاهش تبخير از سطح خاك، استفاده از مواد اصلاح كننده مي‌باشد. هدف از اين پژوهش، ارزيابي اثر اصلاح كننده‌هاي (كاه و كلش گندم و كود گاوي) با دو كاربرد مخلوط و سطحي بر ميزان تبخير از خاك بود. اين پژوهش در گلخانه دانشكده كشاورزي دانشگاه لرستان با تيمارهاي كاه و كلش گندم و كود گاوي هر دو تيمار در سه سطح (صفر, 1 و 5 درصد وزني) اجرا شد. رطوبت خاك به مدت ۴ ماه در حد ظرفيت زراعي ثابت نگه داشته شد. مقدار تبخير در خرداد و مرداد ۱۴۰۰ در هر گلدان به صورت وزني در دو دوره 10 و 18 روزه اندازه گيري شد. نتايج نشان داد بين تيمارهاي مورد استفاده با كاربرد سطحي و مخلوط، اختلاف معني‌داري در ميزان تبخير وجود داشت. پس از پايان اندازه‌گيري تبخير و توقف آن در خرداد و مرداد، كاه و كلش گندم با 15 درصد كمترين ميزان تبخير و هدر رفت آب را دارا بود. استفاده از كاه و كلش گندم در سطح پنج درصد وزني به صورت سطحي در خرداد ماه 4.7 و در مرداد ماه 1.7 برابر نسبت به تيمار شاهد بيشترين كاهش را در ميزان تبخير داشت. علاوه براين كاربرد اصلاح كننده‌ها باعث بهبود ساختمان خاك مي‌شود كه نتايج اين آزمايش با بيشترين ميانگين وزني قطر خاكدانه با كاربرد مخلوط 5 درصد وزني كاه و گلش گندم به مقدار 0.48 ميلي‌متر بيانگر اين موضوع است. با توجه به تفاوت معني‌دار كاربرد اصلاح كننده‌ها، كاربرد سطحي اصلاح كننده‌ها براي كنترل ميزان تبخير توصيه مي‌شود.