شناسايي مهم ترين شاخص هاي گزارشگري حقوق بين نسلي در ايران: گامي در جهت بهبود سيستم گزارشگري و ارتقاي سطح پاسخگويي دولت

هدف از انجام پژوهش حاضر تبيين مفهوم حقوق بين نسلي و شناسايي شاخص هاي گزارشگري حقوق بين نسلي با در نظر گرفتن الزامات قانوني كشور، منابع درآمدي، موقعيت جغرافيايي، وضعيت اقليمي و ... كشور ايران مي باشد چرا كه گزارشگري حقوق بين نسلي، اهرمي جهت پاسخ خواهي در زمينه ميزان مخارج جاري و سرمايه اي دولت و همچنين منبع تأمين آن است. اين پژوهش در حوزه پژوهش هاي توسعه اي اكتشافي بوده و از نظر استراتژي و روش پژوهش پيمايشي مي باشد. در مرحله اول با كمك بررسي تطبيقي و مطالعه الزامات قانوني و شيوه گزارشگري رسمي ساير كشورها و ساير منابع معتبر، شاخص هاي گزارشگري حقوق بين نسلي جهت كسب اجماع عمومي صاحب نظران و مديران ارشد دولتي و حسابرسان خبره دستگاه هاي نظارتي تعيين و پيشنهاد شده است. در مرحله دوم، شاخص هاي پيشنهادي در اختيار نمونه آماري متشكل از افراد حرفه اي و خبرگان كه در زمينه گزارشگري و افشاء اطلاعات داراي تجربه بوده و بر الزامات قانوني مسلط مي باشند، قرار گرفت تا نسبت به تعيين نهايي شاخص هاي گزارشگري و رتبه بندي هر شاخص اظهارنظر گردد. بر اساس يافته هاي پژوهش مهمترين شاخص هاي گزارشگري در بعد  دولت مربوط به درآمد فروش نفت و گاز، بهره برداري از كليه منابع طبيعي، توليد و بهره برداري منابع نفت و گاز و صندوق توسعه ملي مي باشد. همچنين در بعد مخارج دولت شاخص هاي مخارج سرمايه اي دولت، هزينه هاي حفاظت از محيط زيست، سرمايه گذاري در پروژه هاي بلندمدت و هزينه هاي تحصيل و آموزش داراي بالاترين رتبه هستند.