نظام جهاني علم و راهبردهاي ارتقاي همكاري علمي ايران و چين

امضاي تفاهم‌نامه همكاري جامع بين دو كشور ايران و چين در افق 25‌ساله زمينة گسترش همكاري‌هاي دوجانبه در حوزه‌هاي مختلف را تسهيل‌ كرده است. همكاري علمي يكي از ابعاد موردتوجه در اين سند است. تخصيص بندهايي به همكاري علمي بين دو كشور علاوه بر ايجاد فرصت توسعة علمي مي‌تواند زمينه‌ساز همكاري در ساير حوزه‌ها شود. تمركز اين مقاله بر ارائه راه‌كارها و راهبردهاي سياستي براي ارتقاي سطح همكاري‌هاي علمي با توجه به ارادة نظام حكمراني دو كشور براي ارتقاي روابط در افق 25ساله است. براي دستيابي به اين هدف چهارچوب نظري مشتمل بر گزاره‌هاي مستخرج از نظام شبكه‌اي و ساختار-كارگزار براي سه سطح خرد، مياني و كلان ترسيم‌شده است. روش پژوهش مقاله، تحليل ساختاري-تفسيري است و نتيجه اينكه همكاري علمي دو كشور ايران و چين متأثر از مجموعه‌اي از عوامل در سه سطح كلان، مياني و خرد است كه به‌طور مستقيم و غيرمستقيم بر پيشبرد آن تأثيرگذارند. بر اساس يافته‌هاي پژوهش عوامل سطح كلان مشتمل بر «ارادة سياسي» و «عضويت ايران در ابتكار كمربند-راه» بيشترين تأثير مستقيم را بر گسترش همكاري‌هاي علمي دو كشور دارند. دستاورد اصلي مقاله، تعيين سهم عوامل تأثيرگذار و نوع روابط بين اين شبكه از عوامل و ارائه پيشنهاد‌هايي براي اولويت‌بندي آن‌ها با هدف ارتقاي همكاري علمي بين دو كشور ايران و چين است.