جايگاه امنيت و تاب‌آوري درسياست‌گذاري فضاي مجازي بر اساس الگوي اسلامي ايراني پيشرفت

ويژگي‌هاي خاص فضاي مجازي همانند جهاني بودن، فراهم آوردن امكان گمنامي و تحولات سريع در كنار تأثيرگذاري فراوان آن در زندگي فردي و جمعي باعث مي‌شود سياست‌گذاري و تنظيم‌گري آن چالش‌برانگيز گردد. امنيت و تاب‌آوري فضاي مجازي به عنوان يكي از جنبه‌هاي پيچيدة سياست‌گذاري فضاي مجازي و نقطة تقاطع نقطه‌نظرهاي فني، امنيتي، فرهنگي و اجتماعي، در اسناد بالادستي نيز مورد توجه بوده است و تدبير شمارة ۱۵ سند الگوي اسلامي ايراني پيشرفت به امنيت و تاب‌آوري فضاي مجازي و لزوم استفاده از دانش بومي و مشاركت‌هاي جهاني در آن اختصاص دارد؛ مسأله‌اي كه به نظر مي‌رسد در بسياري از سياست‌گذاري‌ها و تصميمات عملي مرتبط با فضاي مجازي به نفع نگاه امنيتيِ غيرتخصصي كنار گذاشته شده است. اين نوشتار مبتني بر روش تحقيق كيفي و روش توصيفي-تحليلي، با بررسي برخي از مهم‌ترين چالش‌هاي فضاي مجازي و امنيت و تاب‌آوري آن در ايران و مقايسه با نمونه‌هاي مشابه جهاني، تلاش مي‌كند تا پيشنهادهايي براي سياست‌گذاري در خصوص فضاي مجازي در ايران ارائه كند. فاصله گرفتن از گفتمان امنيتي در مسائل زندگي روزمره، كاهش جرم‌انگاري‌ها، بهبود شرايط و جذب شركت‌هاي خارجي حوزة فضاي مجازي به جاي دفع آن‌ها، بهبود شرايط اقتصادي-فرهنگي براي عدم مهاجرت متخصصين اين حوزه، باز گذاشتن فضا براي تنظيم‌گري مردمي فضاي مجازي به دور از دخالت‌هاي حاكميتي و توجه به اسناد بالادستي از جمله سند الگوي اسلامي ايراني پيشرفت برخي از راهكارها و پيشنهادهاي سياستي مطرح‌شده در اين نوشتار هستند.