اثر تيمار گرمايي و تابش اشعه UV-C بر تركيبات بيوشيميايي، فعاليت آنزيمي و ميزان پوسيدگي ميوه پرتقال رقم تامسون ناول

در اين مطالعه، اثر تابش اشعه UV-C و جريان هواي گرم  بر ميزان پوسيدگي، كاهش وزن، ويژگي‌هاي بيوشيميايي و فعاليت شماري از آنزيم‌هاي دخيل در اكسيداسيون ميوه پرتقال تامسون ناول مورد بررسي قرار گرفت. تيمارها شامل شاهد (عدم اعمال هرگونه تيمار)، پرتوتابي اشعه (تابش UV-C  با شدت KJ m7.298)، هواي گرم (هواي گرم C° 37 به مدت 24 ساعت) و تركيبي (UV-C + هواي گرم) بود كه در چهار زمان انبارماني صفر، 30، 60 و 90 روز در قالب فاكتوريل بر پايه طرح كاملاً تصادفي مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه پرتوتابي اشعه و تيمار حرارتي به طور مؤثري پوسيدگي ميوه را كاهش دادند و كمترين و بيشترين درصد پوسيدگي تجمعي به ترتيب در تيمار تركيبي با ميانگين 3.8 درصد و تيمار شاهد با ميانگين12.7درصد مشاهده شد. بيشترين و كمترين كاهش وزن ميوه در تيمار شاهد و تيمار تركيبي به ترتيب با ميانگين 5.68  و 2.94 مشاهده شد. در طول مدت نگهداري ميوه صفات مواد جامد محلول، نسبت كل مواد جامد محلول به اسيديته قابل تيتراسيون و pH افزايش و اسيد قابل تيتراسيون كاهش معني دار يافت. ميزان اسيد اسكوربيك در ميوه‌هاي تيمار شده با جريان هواي گرم با ميانگين35.54 ميلي‌گرم در 100 گرم در سطح معني دار بالاتري نسبت به تيمار شاهد با ميانگين  30.67 ميلي گرم در100گرم قرار داشت. فعاليت آنتي‌اكسيداني در ابتداي دوره روند افزايشي داشت با اين وجود تيمارها تأثير معني‌داري بر مهار فعاليت راديكال DPPH  درگوشت ميوه نداشتند. ميزان فنل كل، فعاليت آنزيم‌هاي پراكسيداز و پلي فنل اكسيداز در گوشت ميوه تحت‌تأثير تيمار گرمايي، در ابتداي دوره با افزايش همراه بود كه با طولاني‌تر شدن زمان نگهداري از ميزان فعاليت آنزيمي كاسته شد. با توجه به صفات ارزيابي شده تيمار گرمايي و تركيبي موفق به كاهش ميزان پوسيدگي و افزايش خواص بيوشيميايي ميوه طي انبارماني گرديد، از اين رو مي‌توان آن را به عنوان گزينه مناسب جهت كاربرد معرفي كرد.