تأثير تنش شوري بر برخي صفات مورفوفيزيولوژيك و عملكرد دانه ارقام كينوا در شرايط گلخانه

تنش شوري از مهمترين عوامل غيرزنده كاهش‌دهنده عملكرد گياهان محسوب مي‌شود. كينوا گياهي با ارزش غذايي بالا و متحمل به شوري بوده كه اين تحمل در بين ارقام كينوا بسيار متفاوت است. آزمايش حاضر به‌منظور بررسي اثر تنش شوري بر ويژگي‌هاي مورفوفيزيولوژيكي و عملكرد دانه ارقام كينوا، به‌صورت طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در گلخانه دانشكده كشاورزي دانشگاه زنجان در سال 1399 اجرا شد. فاكتورهاي آزمايش شامل سه سطح شوري صفر، 15 و30 دسي‌زيمنس ‌بر متر و سه رقم كينوا (Giza 1،Titicaca  وQ 26) بود. رقم Titicaca در شوري 30 دسي‌زيمنس، كمترين ارتفاع بوته (23 سانتي‌متر) و شاخص سبزينگي (7/34) را داشت. رقم Giza 1 بالاترين وزن خشك اندام هوايي (2/1 گرم در بوته) و كمترين وزن خشك ريشه (11/0 ميلي‌گرم در گرم وزن خشك) را دارا بود. همچنين رقم Q 26 كمترين وزن خشك اندام هوايي و بالاترين سطح برگ و وزن خشك ريشه را داشت. همچنين با وجود تفاوت در غلظت عناصر پتاسيم، سديم و نسبت سديم به پتاسيم در اندام‌هاي ساقه، ريشه و برگ، تفاوت معني‌داري از نظر عملكرد دانه در بين ارقام مورد بررسي مشاهده نشد. بالاترين غلظت سديم و پتاسيم ريشه به ترتيب با 30/0 و 16/0 ميلي‌گرم بر گرم وزن خشك در رقم Q 26 مشاهده گرديد، در حالي كه كمترين نسبت سديم به پتاسيم برگ  (67/0 ميلي‌گرم بر گرم وزن خشك) را داشت. به‌طور كلي نتايج نشان داد كه ارقام كينوا در شرايط شوري، واكنش متفاوتي داشته كه احتمالاً منشأ ارقام در اين امر دخيل باشد. بر همين اساس پيشنهاد مي‌گردد كه در انتخاب ارقام در پژوهش‌هاي آتي، منشأ آن‌ها نيز مد نظر قرار گيرد.