سنجش برخورداري مناطق شهري از شاخص‌هاي بهداشتي- درماني(مطالعه موردي؛ كلان‌شهر اهواز)

امروزه شكاف بين مناطق كمتر توسعه‌يافته و توسعه‌يافته‌تر باعث شده است كه ارزيابي درجۀ توسعه‌يافتگي مكان‌هاي مختلف موردتوجه سياست‌گذاران و برنامه‌ريزان شهري در تمامي كشورها باشد تا با شناخت مناطق كمتر توسعه‌يافته در جهت برطرف كردن شكاف بين اين مناطق و مناطق توسعه‌يافته‌تر قدم برداشت. مراكز بهداشتي- درماني به‌عنوان يك شاخص كليدي و كاربردي در برنامه‌ريزي‌هاي توسعه شهري مطرح مي‌گردد؛ لذا عدم توجه به آن، افزايش مشكلات شهري و شهروندان و همچنين توسعه‌نيافتگي را به دنبال خواهد داشت. به همين منظور پژوهش حاضر باهدف سنجش مناطق شهري كلان‌شهر اهواز به لحاظ برخورداري از شاخص‌هاي بهداشتي- درماني تدوين شده است. اين پژوهش به لحاظ هدف، كاربردي و ازلحاظ ماهيت و روش انجام، توصيفي– تحليلي است. اطلاعات و داده‌هاي موردنياز از طريق روش كتابخانه‌اي و ميداني جمع‌آوري شده است. جامعۀ آماري پژوهش حاضر را 15 نفر از خبرگان حوزۀ پژوهش تشكيل دادند كه به‌صورت هدفمند نمونه‌گيري شده‌اند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از تكنيك ساختاري تفسيري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه به لحاظ برخورداري از شاخص‌هاي بهداشتي درماني، مناطق 1 ،2 ،3 ،7 شهر اهواز وضعيت بهتري نسبت به مناطق 4، 5، 6، 8 دارند.