اثرگذاري مؤلفه‌هاي توانمندسازي در بازآفريني پايدار بافت‌هاي فرسودۀ شهري (مطالعه موردي: شهر سنندج)

شهر سنندج در استان كردستان با دارا بودن بخش عظيمي از بافت‌هاي فرسودۀ شهري در هسته و بخش مركزي شهر نيازمند توجه جدي در امر مديريت و برنامه‌ريزي شهري است. هدف اين پژوهش اين است كه تأثير مؤلفه‌هاي توانمندسازي در بازآفريني پايدار بافت‌هاي فرسوده شهر سنندج را بررسي و تحليل نمايد. پـژوهش حاضـر از نظـر روش، توصـيفي – تحليلـي و به لحاظ هدف، كاربردي است. براي جمع‌آوري اطلاعات از روش كتابخانه‌اي و ميداني و پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماري تحقيق، ساكنان بافت فرسوده سنندج (328250 نفر) هستند. حجم نمونه از طريق فرمول كوكران 308 نفر محاسبه شد و جهت تكميل پرسشنامه از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده استفاده گرديد. يافته-هاي حاصل از آمون T نشان داد كه وضعيت توانمندسازي در بازآفريني پايدار بافت فرسوده شهر سنندج در وضعيت نامناسبي قرار دارد. همچنين، براساس نتايج به‌دست‌آمده، مؤلفه آموزش برابر 0.81 بيشترين تأثير در بازآفريني پايدار بافت‌هاي فرسوده شهر سنندج دارد. بعد از آن، به ترتيب مؤلفه‌هاي؛ شفاف‌سازي با ميزان اثر و سطح اطمينان (P = 0.001, β = 0.74)، مؤلفه اعتماد بخشي (P = 0.001, β = 0.69)، تشكل‌ها (P = 0.001, β=0.43) و دسترسي به منابع (p=0.004, β=0.29) داراي اثر معنادار بر بازآفريني پايدار بافت‌هاي فرسوده شهر سنندج بودند. بنابراين مي‌توان چنين استنباط كرد كه وضعيت مؤلفه‌هاي توانمندسازي در بازآفريني پايدار بافت‌هاي فرسوده شهر سنندج در سطحي نامناسب قرار داشته و در راستاي بازآفريني پايدار اين بافت‌ها مؤلفه‌هاي آموزش، شفاف‌سازي و اعتمادبخشي داراي نقش شگرفي هستند كه نيازمند توجه بيشتر در برنامه‌هاي توسعۀ شهري در جهت رسيدن به پايداري هستند.