بررسي تأثير مصالح پياده‌راه‌ها در آسايش حرارتي محيط شهري (با تأكيد بر كف‌سازي سرد)

گسترش جوامع شهري موجب بروز تغييرات قابل توجهي در شرايط محيط زندگي انسان‌‌‌ها شد. اين تغييرات مشكلات زيادي ازجمله افزايش تنش‌‌‌هاي حرارتي و عدم برقراري آسايش حرارتي در فضاي شهرها را به وجود آوردند. ازجملۀ اين تغييرات حضور سطوح مصنوع در فضا‌‌‌هاي شهري است كه جايگزين سطوح طبيعي شده است و درصد بالايي از سطح شهرها را شامل مي‌‌‌شوند. تفاوت در ويژگي‌‌‌هاي سطوح مصنوع، تأثير آنها را بر شرايط آسايش حرارتي محيط، نسبت به سطوح طبيعي متفاوت كرده است. در اين پژوهش پياده‌‌‌راه‌‌‌ها كه بخش بزرگي از سطوح مصنوع در شهرها را شامل مي‌‌‌شوند، موضوع مورد مطالعه است و اثرات تغيير در ويژگي‌‌‌هاي آنها بر آسايش حرارتي در فضاهاي باز ارزيابي مي‌‌‌شود. در اين مطالعه از روش‌‌‌هاي اندازه‌‌‌گيري‌‌‌هاي ميداني و شبيه‌‌‌سازي عددي استفاده شده است. اندازه‌‌‌گيري‌‌‌هاي ميداني به‌‌‌وسيله دستگاه ديتالاگر و در محوطه دانشگاه امام خميني قزوين انجام شد. همچنين با مدل‌‌‌سازي سايت توسط نرم‌‌‌افزار انويمت شبيه‌‌‌سازي‌‌‌هاي عددي براي گرم‌‌‌ترين روز از سال (25 تير1401) انجام شد. نتايج داده‌‌‌هاي به‌‌‌دست‌‌‌آمده از شبيه‌‌‌سازي‌‌‌ها با داده‌‌‌هاي اندازه‌‌‌گيري شده اعتبار‌‌‌سنجي شد. سپس دو ويژگي مصالح پياده‌‌‌راه، آلبدو (ضريب بازتاب) و ضخامت مصالح در مقادير مختلف شبيه‌‌‌سازي و نتايج به‌‌‌دست‌‌‌آمده از تاثيرگذاري آنها بر روي PET آسايش‌‌‌حرارتي محيط توسط دو شاخص دماي معادل فيزيولوژيكي و شاخص جهاني آب‌‌‌وهواي حرارتي (UTCI) ارزيابي شد. بر‌‌‌اساس نتايج، آلبدو اثرگذاري بيشتري بر روي شاخص‌‌‌هاي حرارتي دارد كه كاهش در مقدار آن از 0.8 به 0.2 حداكثر 3 و به‌‌‌طور متوسط 0.4 درجه سانتي‌‌‌گراد باعث كاهش در شاخص آسايش حرارتي PET خواهد شد. ضخامت مصالح پياده‌‌‌راه‌‌‌ها نيز مورد ارزيابي قرار گرفت كه نتايج مربوط به آن نشان‌‌‌دهندۀ اثر‌‌‌گذاري بسيار كم و مقطعي تغييرات اين مشخصه، بر روي آسايش حرارتي محيط است.