تاب آوري نهادي سازمان هاي مردم نهاد در حوزه شهرسازي در ايران در مواجهه با بحران كرونا

پاندمي كوويد-۱۹ با بر هم زدن الگوهاي معمول، تحولات قابل ملاحظه‌اي را در زمينه‌هاي برنامه‌ريزي و طراحي شهري ايجاد كرده است. اين پژوهش به بررسي دقيق تأثيرات اين بحران بر سازمان‌هاي غيردولتي (NGOs) فعال در حوزۀ شهرسازي در ايران مي‌پردازد. تمركز اصلي اين مطالعه بر نقش بسزاي اين نهادها در تعامل و تطبيق‌پذيري با الگوهاي نوظهور مديريتي و تغييرات ناشي از دوران پساكوويد است. پژوهش با بهره‌گيري از مصاحبه‌هاي عميق و دقيق با نمايندگان ۱۷ سازمان غيردولتي فعال درزمينۀ شهرسازي اجرا شده و سپس داده‌ها به‌وسيله تحليل محتواي كيفي، ارزيابي و تفسير شده است. نتايج كدگذاري مصاحبه‌ها در سه مقوله اصلي زمينه‌هاي اثرگذار بر فعاليت در دوران كرونا، چگونگي مواجهه با كرونا و راهبردهاي پس‌از كرونا، دسته‌بندي شده‌اند. راهبردهاي استفاده‌شده توسط اين سازمان‌ها به‌منظور برخورد با فعاليت‌ها و چالش‌هاي ساختاري خود در طي همه‌گيري، به‌طور دقيق مورد كاوش قرار گرفته‌اند. با در نظر گرفتن فاكتورهاي مؤثر بر فعاليت سازمان‌هاي غيردولتي در بستر ايران كه شامل مديريت شهري با تاب‌آوري پايين، وجود شهرونداني كه كمتر در فعاليت‌هاي مدني مشاركت دارند، در كنار وجود بسترهاي مناسب براي فعاليت مجازي، سازمان‌هاي غيردولتي در مواجهه با چالش‌هاي كوويد-۱۹ سه راهبرد توقف موقتي، تطبيق‌پذيري با شرايط و تحولات كامل در پيش گرفته‌اند. علاوه‌بر اين با تأكيد بر تأثيرپذيري اين سازمان‌ها از شرايط بحراني پيش‌آمده، در بلندمدت نيز اثرات متفاوتي اعم از پذيرش و مقاومت توسط آنها اتخاذ شده است. اين پژوهش پيش‌زمينه‌اي براي تحقيقات دقيق‌تر و عميق‌تري در رابطه با شناسايي بهترين استراتژي‌ها و راهبردهاي پيش‌روي براي مواجهه بهتر سازمان‌هاي غيردولتي در مقابله با بحران‌هاي پيش‌بيني‌نشده است. دانش و تجربيات كسب‌شده از همه‌گيري مي‌تواند به‌عنوان يك سرمايۀ باارزش براي مواجهۀ مؤثرتر با چالش‌هاي مشابه در آينده عمل نمايد.