اثر توسعه مالي بر جداسازي مصرف انرژي و رشد اقتصادي

ادبيات گسترده اي درباره اثر توسعه مالي بر مصرف انرژي وجود دارد با اين حال، به اين سئوال مهم پاسخ داده نشده است كه آيا توسعه مالي مي تواند بر جداسازي مصرف انرژي از رشد اقتصادي موثر باشد؟ اين در حالي است كه جداسازي در جهت توسعه پايدار و به مثابه كربن زدايي فعاليت هاي اقتصادي و افزايش امنيت انرژي مي باشد. هدف اصلي پژوهش حاضر، پاسخ به سئوال اخير و آزمون اين فرضيه است كه توسعه مالي مي تواند موجب بهبود جداسازي مصرف انرژي از رشد اقتصادي شود. براي اين منظور، از روش گشتاورهاي تعميم يافته براي 64 كشور منتخب بر اساس حداكثر داده هاي قابل دسترس طي دوره زماني 2021-2002 استفاده شده است. نتايج پژوهش حاضر نشان مي دهد كه وضعيت جداسازي مصرف انرژي و رشد اقتصادي در كشورهاي مورد بررسي در ناحيه اول تاپيو و در بازه جداسازي ضعيف قرار گرفته است. همچنين، بر اساس نتايج برآورد مدل پژوهش حاضر، توسعه مالي موجب بهبود جداسازي در ناحيه اول تاپيو مي شود(تاييد فرضيه پژوهش). بر اساس يافته هاي اين مطالعه، اگرچه متغيرهاي موثر بر مصرف انرژي(شامل؛ توسعه مالي، آزادي اقتصادي و توسعه انساني) به جداسازي كمك كرده اند ولي در مجموع، اثرات اين متغيرها نتوانسته است موجب تغيير اساسي در بازه جداسازي شود. به نظر مي رسد جداسازي در كشورهاي منتخب نيازمند انتقال بازه به ناحيه چهارم تاپيو مي باشد كه در آن مصرف انرژي كاهش و رشد اقتصادي افزايش مي يابد و لازمه اين مهم، اعمال سياست هاي نرم به ويژه توسعه مالي هدفمند و كارايي انرژي محور و ارتقاي سخت افزاري و فناورانه انرژي از طريق توسعه مالي براي كاهش شدت انرژي مي باشد. در مجموع،  بر اساس نتايج اين پژوهش، اگرچه توسعه مالي موجب بهبود جداسازي شده است ولي ضروري است براي جداسازي قوي، توسعه مالي رويكرد توسعه پايدار داشته باشد.