تحليلي ﺑﺮ ﻣﻌﺎﻧﯽ «واﻗﻊﮔﺮاﯾﯽ» و «ﻧﺴﺒﯽﮔﺮاﯾﯽ» و ﻧﻘﺪي ﺑﺮ اﺧﻼق ﻧﺴﺒﯽ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﻈﺮﯾﻪ «اﻋﺘﺒﺎرﯾﺎت» ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﺋﯽ

بررسي معاني « واقع گرايي » و « نسبي گرايي » نشان مي دهد، نه هر واقع گرايي مثبت است و نه هر نسبي گرايي منفي. واقع گرايي دو معناي وجودشناختي و معرفت شناختي دارد؛ همان گونه كه نسبي گرايي در بحث وجودشناختي و معرفت شناسي مطرح مي شود. از سوي ديگر، اعتباري نيز - دستكم - چهار معنا دارد: اعتباري در مقابل حقيقي؛ اعتباري در مقابل اصيل؛ اعتباري به معناي موجود وابسته؛ اعتباري به معناي اعتباريات عملي. اگرچه نظريه « اعتباريات » علامه طباطبائي يكي از معاني نسبي گرايي محسوب مي شود، ولي بايد توجه داشت چون ناظر به بحث وجودشناختي و علت و معلول بوده، پس با اخلاق نسبي بي ارتباط است. حتي اگر آن را در بحث معرفت شناسي هم وارد كنيم، چون اعتباريات با واقعيتي به نام « كمال » و « سعات » انسان يا همان « قرب به خدا » ارتباط برقرار مي كند، به گونه اي كه همه افعال اختياري انسان اگر مطابق با كمال واقعي باشد، ارزشمند خواهد بود و اين دانش نيز در فطرت همه انسان ها به مثابه يك شناخت اصيل، عمومي و ثابت وجود دارد، در زمره واقع گرايان و طرفداران اخلاق مطلق قرار خواهد گرفت؛ زيرا با دقت در معاني واقع گرايي و نسبي گرايي و نيز با توجه به نظريه اعتباريات علامه طباطبائي، مي توان گفت: اعتباريات ايشان از قبيل اعتباريات محض نيست، بلكه ريشه در واقعيت دارد.