ريشه‌هاي پيدايش بيكاري دانش‌آموختگان دانشگاهي: مطالعه‌ي استان كرمانشاه

اشتغال نيروي انساني به‌ويژه دانش‌آموختگان دانشگاهي ازجمله مهم‌ترين و اساسي‌ترين اهداف برنامه‌ريزي اقتصادي- اجتماعي هر جامعه‌اي را تشكيل مي‌دهد. بر اين اساس، مطالعه حاضر به بررسي زمينه‌هاي پيدايش بيكاري دانش‌آموختگان دانشگاهي استان كرمانشاه پرداخت. بدين منظور از روش آميخته‌ي متوالي اكتشافي استفاده شد. جامعه مورد مطالعه در بخش كيفي، شامل متخصصان موضوعي در زمينه‌ي اشتغال در استان بود كه به روش نمونه‌گيري از موارد ويژه تا رسيدن به اشباع داده انتخاب شدند (28 تن). داده‌هاي بخش كيفي با استفاده از روش مصاحبه گردآوري و با استفاده تكنيك كدگذاري سه‌سطحي (باز، محوري، و سازمان‌دهنده) تحليل شدند. در بخش كمّي پژوهش، براي تعيين مهم‌ترين عامل‌هاي اثرگذار شناسايي شده بر بيكاري دانش‌آموختگان، پرسشنامه‌اي محقق ساخته تدوين شد و در اختيار 51 نفر از متخصصان موضوعي قرار گرفت. روش نمونه‌گيري در اين بخش نيز از نوع غير احتمالي (موارد ويژه) و از طريق ارجاع زنجيره‌اي بود. روايي و پايايي ابزار پژوهش در بخش‌هاي مختلف با استفاده از تكنيك‌هاي خودبازبيني گروه پژوهش، مصاحبه با متخصصان موضوعي و ضريب آلفاي كرونباخ تأييد شد (86 ≤α). يافته‌ها نشان داد كه رفع مشكلات فرهنگي-اجتماعي، اقتصادي، حاكميتي و دانشگاهي مرتبط با بيكاري دانش‌آموختگان مانند ضعف در فرهنگ كارآفريني، ميل به استخدام دولتي، رواج مدرك‌گرايي، تورم بيش از حد، ناكامي در جذب سرمايه‌گذاران به استان، ناهماهنگي بين نيازهاي بازار كار و آموزش‌هاي دانشگاهي مي‌تواند كمك قابل توجهي به كاهش نرخ بيكاري كند.