واكاوي سازه‌هاي توسعه كسب‌و‌كارهاي نوپاي كشاورزي ايران

امروزه كسب‌وكارهاي نوپاي كشاورزي در اقتصاد كشور نقش حياتي بر عهده دارند؛ به طوري كه يكي از دغدغه‌هاي سياست‌گذاران كشور كمك به توسعه و بهبود اين نوع كسب‌و‌كارها براي بسط نوآوري و رشد اقتصاد محلي و ملي است. از اين رو، پژوهش حاضر قصد دارد سازه‌هاي توسعه كسب‌و‌كارهاي نوپاي كشاورزي ايران را واكاوي كند. اين تحقيق از نوع پيمايشي با رويكرد كمي بود و جامعه آماري آن را سياست‌گذاران و تصميم‌گيرندگان حوزه كسب‌و‌كارهاي نوپاي كشاورزي، خبرگان و كنشگران فعال در زيست‌بوم و كسب‌و‌كارهاي نوپاي كشاورزي و صاحبان اين نوع كسب‌و‌كارها تشكيل دادند كه 104 نفر از آن‌ها با استفاده از جدول كرجسي و مورگان و به روش نمونه‌گيري تصادفي با انتساب متناسب انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه بود كه روايي محتوايي آن توسط گروهي از متخصصان و صاحبنظران تأييد شد و براي تعيين پايايي آن از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد كه مقدار آن مناسب بود. براي تحليل داده‌ها از نرم افزارهاي V26 SPSS و SmartPLS V4 بهره گرفته شد. يافته‌هاي بخش انعكاسي مدل ارزيابي نشان داد كه روايي همگرا و تشخيصي سازه‌ها در حد مناسب برآورد شدند. نتايج حاصل از مدل مؤلفه‌هاي سلسله مراتبي بر روي 42 متغير توسعه كسب‌و‌كارهاي نوپاي كشاورزي 9 عامل يا سازه را شناسايي كرد. اين عوامل به ترتيب شامل: مديريتي، اطلاعاتي، بازاري، شبكه ارتباطي، قانوني، طبيعي- محيط زيستي، زيرساختي، دولتي- حمايتي و آموزشي بودند. بنابراين مي‌توان با اتخاذ رويكردي جامع، نظام‌مند و متناسب با شرايط كشور، فرصت‌هاي كارآفرينانه را در اين بخش فراهم كرد.