واكاوي تأثيرپذيري قصد كارآفرينانه از محيط يادگيري در دروس كارآفريني با توجه به نقش ميانجي نگرش دانشجويان به كسب وكار

تحقيق حاضر با هدف بررسي تأثير محيط يادگيري در دروس كارآفريني بر قصد كارآفرينانه باتوجه به نقش ميانجي نگرش دانشجويان به كسب‌وكار انجام پذيرفت. اين پژوهش برمبناي هدف از نوع كاربردي و از نظر روش پيمايشي است. جامعه آماري را دانشجويان تحصيلات تكميلي رشته‌هاي مديريت و كارآفريني دانشگاه رازي به تعداد 127 نفر تشكيل داد. براساس روش نمونه‌گيري سرشماري كليه دانشجويان به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي استاندارد محيط يادگيري در دروس كارآفريني، قصد كارآفرينانه و نگرش دانشجويان به كسب‌وكار بود. روايي پرسشنامه ها با استفاده از نظرات متخصصان رشته مديريت و پايايي آنها از طريق آلفاي كرونباخ تأييد شد. داده ها با استفاده از مدل معادلات ساختاري و نرم افزار Smart PLS4 تحليل شدند. يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه در سطح خطاي 0.05 محيط يادگيري در دروس كارآفريني تأثير مثبت و معناداري بر نگرش دانشجويان به كسب‌وكار و قصد كارآفرينانه آنها دارد. نتايج نشان داد كه نگرش دانشجويان به كسب‌وكار سبب ارتقاء قصد كارآفرينانه آنها شده است. يافته‌ها نشان داد كه محيط يادگيري به‌صورت غيرمستقيم و از طريق تقويت متغير «نگرش دانشجويان نسبت به كسب‌وكار» تأثير معنا‌داري بر قصد كارآفرينانه دارد (0.03 = P value، 0.230 = γ). باتوجه به يافته‌هاي تحقيق، آموزش كارآفريني و فراهم نمودن محيط يادگيري دروس كارآفريني و كسب دانش راه‌اندازي كسب‌وكار مي‌تواند زمينه را براي توسعه توانمندي‌هاي كارآفرينانه فراهم نموده و با تأثير مثبتي كه بر نگرش كارآفرينانه دانشجويان مي‌گذارد، قصد كارآفريني را در آنها تقويت مي‌نمايد.