نقش قابليت اينترنت اشياء و شدت رقابت در رابطه بين گرايش كارآفريني و نوآوري محصول

رقابت شديد و پيچيدگي بازارها منجر شده تا متغير نوآوري يك امر كليدي براي تداوم فعاليت شركت‌ها محسوب شود. لذا شركت‌ها براي كنترل اين امر به سمت كارآفريني و استفاده از فناوري‌هاي نوين گرايش پيدا كرده‌اند. بر اين اساس، هدف اين پژوهش بررسي نقش تعديل‌گري قابليت اينترنت اشياء و شدت رقابت در رابطه بين گرايش كارآفريني و نوآوري محصول در شركت‌هاي دانش‌بنيان است. اين پژوهش از انواع مطالعات كمي و كاربردي محسوب مي‌شود. جامعه آماري شامل شركت‌هاي دانش‌بنيان توليدي در بخش فناوري زيستي، كشاورزي و مواد غذايي است. در اين پژوهش، از فرمول كوكران براي برآورد نمونه بهره گرفته شده است و براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه استفاده شده است. قابل ذكر است كه تعداد 177 داده قابل‌تحليل از شركت‌هاي مورد مطالعه دريافت شد. از سوي ديگر، روابط بين متغيرهاي پژوهش با روش مدل‌سازي معادلات ساختاري به صورت حداقل مربعات جزئي بررسي و تحليل شدند. نتيجه فرضيه اول نشان داد كه گرايش كارآفريني به صورت مثبت و معنادار بر نوآوري محصول اثرگذار است. همچنين، بر اساس نتيجه فرضيه دوم، نقش تعديل‌گر قابليت اينترنت اشياء در رابطه بين گرايش كارآفريني و نوآوري محصول معنادار حاصل شد. از سوي ديگر، فرضيه سوم نشان داد كه در شرايط رقابتي بالا نيز رابطه بين گرايش كارآفريني و نوآوري محصول تقويت مي‌شود. در نهايت، سهم اين پژوهش ارائه يك مدل مفهومي جديد، پر كردن شكاف موجود و افزايش ادبيات موضوعي بوده است.