ارائه نظريه‌اي داده بنياد براي تبيين فرآيند «شكل گيري نشاط و پويايي علمي در دانشگاه‌ها و مراكز علمي»

نشاط و پويايي علمي حياتي‌ترين عامل در رشد و تعالي مراكز علمي و دانشگاهي است و پژوهش حاضر به دنبال تبيين فرآيند شكل‌گيري آن در اين مراكز است. داده‌ها مبتني بر نمونه‌گيري نظري و مصاحبه نيمه ساختاريافته با 22 نفر از مطلعان كليدي گردآوري شد. در چهاردهمين مصاحبه، اشباع نظري داده‌ها حاصل شد. به‌منظور رواسازي يافته‌ها، مصاحبه‌ها تا بيست‌ و دومين نفر ادامه يافت. نتايج حاصل از اين مطالعه به اساتيد شركت‌كننده در اين پژوهش ارائه و نتايج مطالعه، تأييد شد. تحليل داده‌ها در چارچوب نظريه برخاسته از داده‌ها به شكل‌گيري و بازنمايي «فرآيند نشاط و پويايي علمي» در مراكز علمي و دانشگاهي در قالب نظريه‌اي بنيادين با محوريت «خودتعالي‌جويي حكمت گرا» منتهي شد. اين نظريه در نگاهي كلان‌تر با اين گزاره‌ تبيين مي‌گردد كه پديده نشاط و پويايي علمي، برآيندي از فرآيند منظم و يكپارچه تأثير و تأثر ميان‌ پديده‌هاي «نشاط و پويايي عمومي» و «تعامل چندوجهي با محيط پيراموني»، است. در اين مطالعه اين تعاملات چندسطحي و چندبعدي به تدوين «مدل چهار حلقه‌اي نشاط و پويايي علمي» منتهي شد.