اثربخشي روش هاي آموزش و توسعه براي ايجاد شايستگي هاي ديجيتال با استفاده از تكنيك‌هاي تحليل مضمون، آنتروپي شانون و تاپسيس

انقلاب صنعتي چهارم با محوريت تحول ديجيتال ماهيت كار، كسب و كارها، سازمان‌ها، رهبري سازمان و... را تغيير داده و بر آنها اثرات عميقي به جاي گذاشته است. درنتيجه مواجهه مؤثر منابع انساني سازمان‌ها به عنوان يكي از اركان اساسي آنها با اين پديده امري ضروري تلقي مي شود. در اين راستا كاركنان بايد شايستگي هاي خاصي را براي ايفاي موفقيت آميز نقش و شغل خود كسب كنند كه از آن با عنوان شايستگي ديجيتال ياد مي شود. سازمان ها براي ايجاد و توسعه اين شايستگي ها بايد از روش هاي آموزش و توسعه مناسب استفاده كنند. در اين پژوهش ابتدا با روش كيفي مطالعات كتابخانه‌اي و استفاده از ابزار مصاحبه با خبرگان همراه با تحليل مضامين مصاحبه ها، شايستگي هاي مذكور و همچنين روش هاي آموزش با استفاده از روش كتابخانه‌اي احصا گرديد و در نهايت با استفاده از ابزار پرسشنامه و تحليل داده هاي حاصل از آن با روش آنتروپي شانون و تاپسيس، اثربخشي روش هاي آموزش و توسعه براي ايجاد و توسعه شايستگي هاي ديجيتال مورد بررسي قرار گرفت. در نهايت روش ها به ترتيب اثربخشي اولويت بندي شدند. طبق نتايج حاصل استفاده از روش مدلسازي نقش، به عنوان اولويت اول و استفاده از روش مربيگري به عنوان اولويت آخر جهت ايجاد و توسعه شايستگي هاي ديجيتال كاركنان تعيين شدند.