طراحي مدل ساختاري عوامل گرايش به مهاجرت ورزشكاران تيم‌هاي ملي جمهوري اسلامي ايران

هدف پژوهش حاضر طراحي مدل ساختاري عوامل گرايش به مهاجرت ورزشكاران تيم‌هاي ملي جمهوري اسلامي ايران بود. اين پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي و مبتني بر معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه ورزشكاران تيم‌هاي ملي جمهوري اسلامي ايران بودند كه تعداد 383 نفر به‌عنوان نمونه آماري در دسترس انتخاب شدند. پژوهشگران با مراجعه به متخصصان و صاحب‌نظران موضوع پژوهش، از طريق 26 مصاحبه عميق به جمع‌آوري اطلاعات از آن‌ها پرداختند و داده‌هاي حاصل از مصاحبه، كدگذاري و تجزيه و تحليل شدند. در ادامه، پرسشنامه‌اي مطابق با كدهاي به دست آمده در قالب 36 گويه با مقياس پنج ارزشي ليكرتي طراحي گرديد و روايي و پايايي آن مورد تأييد قرار گرفت. نتايج مدل ساختاري نشان داد كه عوامل شناسايي‌شده فردي، مديريتي، ساختاري و تسهيلاتي- رفاهي به‌منظور بررسي گرايش به مهاجرت ورزشكاران تناسب لازم را دارا هستند و همبستگي بالايي نيز بين اين عوامل وجود دارد. همچنين با توجه به نتايج آزمون فريدمن، بين رتبه‌بندي عوامل گرايش به مهاجرت ورزشكاران تفاوت معني‌داري وجود دارد (0.05 P). با توجه به نتايج پژوهش حاضر، به نظر مي‌رسد كه سازمان‌ها و نهادهاي متولي ورزش مي‌توانند با توجه كافي به عوامل مهم شناسايي شده و اتخاذ راهبردها و راه‌كارهاي متناسب و مرتبط با اين عوامل، گام‌هاي مؤثري در كاهش مهاجرت ارزشمندترين منابع ورزش بردارند.