اثر بخشي آموزش تاب آوري بر ارتقاي انعطاف پذيري و سرمايه روانشناختي كاركنان يگان ويژه فراجا

زمينه و هدف: برخي از افراد به دلايل خاص شغلي و سازماني در معرض صدمه و آسيب قرار مي گيرند. هدف پژوهش حاضر بررسي اثر بخشي آموزش تاب آوري بر سرمايه روانشناختي و انعطاف پذيري روانشناختي كاركنان يگان ويژه بود. روش: طرح پژوهش نيمه آزمايشي و از نوع طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل است. جامعه آماري اين پژوهش كليه كاركنان درجه دار شاغل در يگان ويژه در سال 1401بودند. نمونه آماري پژوهش شامل 30 نفر مرد بود كه با استفاده از روش نمونه گيري چند مرحله اي انتخاب شده و به صورت تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل ( 15 نفر براي هر گروه ) قرار گرفتند. گروه آزمايش در معرض آموزش تاب آوري قرار گرفت و براي گروه كنترل آموزشي ارائه نگرديد.براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه هاي استاندارد سرمايه روانشناختي مگ كي و همكاران(2011) و انعطاف پذيري روانشناختي دنيس و وندورال(2010) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها از روش آماري تحليل كواريانس تك متغيري انجام شد. يافته ها : نتايج آزمون نشان داد كه بين انعطاف پذيري روانشناختي و سرمايه روانشناختي بين دو گروه تفاوت معني‌داري وجود دارد و آموزش تاب آوري در افزايش سرمايه روانشناختي و انعطاف پذيري روانشناختي تاثير معناداري دارد. نتيجه گيري: نتايج پژوهش نشان داد كه براي ارتقا انعطاف پذيري روانشناختي و سرمايه روانشناختي و كاهش مشكلات روانشناختي كاركنان يگان ويژه بايد تمهيداتي در جهت افزايش تاب آوري در قالب دوره هاي آموزشي و خدمات روانشناختي ارائه گردد.