اثربخشي موسيقي درماني بر رفتارهاي خودآسيب‌رسان و عملكردهاي اجرايي در كودكان مبتلا به اختلال اتيسم

مقدمه: اتيسم يك اختلال عصبي‌رشدي است كه باعث ايجاد و افزايش مشكلات روانشناختي مي‌شود. بنابراين، هدف اين العه تعيين اثربخشي موسيقي درماني بر رفتارهاي خودآسيب‌رسان و عملكردهاي اجرايي در كودكان مبتلا به اختلال اتيسم بود.روش كار: پژوهش حاضر يك مطالعه نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش پسران مبتلا به اختلال اتيسم مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره و كار درماني شهر اهواز در نيمه دوم سال 1400 بودند كه از ميان آنها 24 نفر پس از بررسي ملاك‌هاي ورود به مطالعه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفي ساده با قرعه‌كشي در دو گروه مساوي گمارده شدند. گروه آزمايش 10 جلسه 45 دقيقه‌اي با روش موسيقي درماني آموزش ديد و گروه گواه در ليست انتظار براي آموزش ماند. داده‌ها با فرم اطلاعات دموگرافيك، سياهه خودآسيب‌رساني و مقياس عملكرد اجرايي گردآوري و با آزمون‌هاي كاي اسكوئر و تحليل كوواريانس چندمتغيري در نرم‌افزار SPSS نسخه 23 تحليل شدند.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه گروه‌هاي آزمايش و گواه از نظر سن، پايه تحصيلي و مدت گذشته از اختلال اتيسم تفاوت معني‌داري نداشتند (0/05P ). همچنين، موسيقي درماني باعث كاهش معني‌دار رفتارهاي خودآسيب‌رسان و بهبود معني‌دار عملكردهاي اجرايي شامل خودمديريتي زمان، خودسازماندهي/ حل مسئله، خودكنترلي/ بازداري، خودانگيزشي و خودنظم‌جويي هيجان در كودكان مبتلا به اختلال اتيسم شد (0/001P ).نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان‌دهنده نقش موثر موسيقي درماني در كاهش رفتارهاي خودآسيب‌رسان و بهبود عملكردهاي اجرايي كودكان مبتلا به اختلال اتيسم بود. بنابراين، استفاده از موسيقي درماني در كنار ساير روش‌هاي درماني براي بهبود ويژگي‌هاي روانشناختي كودكان مبتلا به اختلال اتيسم مي‌تواند موثر واقع شود.