اثربخشي درمان شناختي رفتاري كلاسيك بر سازگاري رفتاري، اضطراب و ترس دندانپزشكي كودكان

مقدمه: ترس از محيط دندانپزشكي از جمله اضطراب ها و ترس هاي كودكان است كه به شكل رفتارهاي منفـي ماننـد تـرس، اضـطراب و خـشم بـروز مي كند. اين رفتارهاي منفي در واقع ناشي از اضطراب جدايي، مواجهه با وسايل دندانپزشكي و نيز تجربه درمانهاي گوناگون پزشكي است. هدف پژوهش حاضر اثربخشي درمان شناختي رفتاري كلاسيك بر سازگاري رفتاري، اضطراب و ترس دندانپزشكي كودكان بود. روش كار: اين پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش را تمامي كودكان ۱۱ ۷ ساله مراجعه كننده به كلينيك دندانپزشكي در طول سال 99 كه دچار ترس و اضطراب بودند، تشكيل مي دادند. از بين كودكان مراجعه كننده به شيوه در دسترس تعداد30 كودك انتخاب و به طور تصادفي ساده در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. به طوري كه گروه آزمايشي درمان شناختي رفتاري را به مدت 10 جلسه 90 دقيقه اي هفته اي يك جلسه و طي 3 ماه دريافت كرد؛ در حالي كه گروه كنترل آموزشي دريافت نكردند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه بررسي ترس كودكان زيرشاخص دندانپزشكي (كاتبرت و ملامد،)، پرسشنامه اضطراب دندانپزشكي ونيهام و  همكاران،) و مقياس رفتاري سازگاري (فرانكل،) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيره انجام شد. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه بين گروه آزمايش و كنترل از نظر متغيرهاي سازگاري رفتاري، اضطراب و ترس دندانپزشكي كودكان تفاوت معناداري وجود دارد (0/01 P). نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصله مي توان از درمان شناختي رفتاري براي كاهش آشفتگي هاي ناشي از درمان دندانپزشكي در كودكان استفاده نمود.