مقايسه توزيع فشار كف پا و تعادل ايستاي پسران واليباليست در فاز‌ استانس راه رفتن

مقدمه: تفاوت در توزيع نيروي عضلات كف پا در مرحله فرود در بازيكنان واليبال عامل مهمي در  عدم كنترل تعادل و وقوع آسيب است. هدف از اين مطالعه، مقايسه توزيع فشار كف پا و تعادل ايستاي پسران واليباليست در فاز استانس راه رفتن بود.روش كار: پژوهش حاضر نيمه تجربي و از نوع توصيفي مقطعي بود. بدين منظور64 نفر واليباليست پسر سالم، در 3 گروه سني به صورت هدفمند تقسيم بندي شدند; نونهالان (22=n)، نوجوانان (24=n) و جوانان (18=n). تمرين به ميزان حداقل، 3 روز در هفته در نظر گرفته شد. جهت تعيين توزيع فشار عضلات كف پا در مسير رفت و برگشت از دستگاه فوت پرشر استفاده شد. براي مقايسه بين گروهي سطح تماس پا و ايمپالس بخش هاي جلو و پشت پاي راست و چپ، بررسي توزيع مركز فشار از آزمون تي مستقل و تحليل واريانس چند متغيري در سطح آلفاي 0/05 استفاده شد.يافته ها: تحليل واريانس چند متغيري براي مقايسه سطح تماس (جلو و پشت پا) در پاي راست (P = 0.423) و پاي چپ (P = 0.706) بين سه گروه نونهالان، نوجوانان و جوانان تفاوت معني داري نشان نداد. نتايج تحليل واريانس چند متغيري براي مقايسه ايمپالس (جلوي پا و پشت پا) در پاي راست و چپ بين سه گروه نونهالان، نوجوانان و جوانان تفاوت معني داري وجود نداشت ( P =0.496). مقايسه مركز فشار در بخش هاي داخلي به خارجي و قدامي به خلفي بين سه گروه نونهالان، نوجوانان و جوانان تفاوت معني داري وجود نداشت ( 0.062=P). اما در مدت زمان پايداري در بخش داخلي به خارجي در گروه نونهالان با نوجوانان( 0.012 P =) و با گروه جوانان  كاهش معني داري وجود داشت(0.023=P). اما در مدت زمان پايداري در بخش قدامي به خلفي در هيچ كدام از گروه ها تفاوت معني داري وجود نداشت( 0.768=P ).نتيجه گيري: طبق نتايج احتمالي بدست آمده، كاهش تماس بخش هاي جلو و پشت پاي راست و چپ با كاهش مدت زمان پايداري باعث تضعيف تعادل ايستا در بازيكنان واليبال شده و احتمال آسيب در اندام تحتاني را افزايش مي دهد.