مقايسه اثربخشي آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري شناختي مادران كودكان مبتلا به اوتيسم

مقدمه: هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف پذيري شناختي مادران كودكان مبتلا به اوتيسم بود. روش كار: اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نوع نيمه آزمايشي پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل و مرحله پيگيري و جامعه آماري شامل مادران كودكان مبتلا به اوتيسم موسسه دوست اوتيسم شهر تهران در سال ۱۳۹۹ بود. تعداد ۴۵ نفر از اين جامعه به عنوان گروه نمونه با استفاده از روش نمونه گيري داوطلبانه و غيراحتمالي انتخاب و به صورت تصادفي ساده در سه گروه 15 نفري كه شامل دو گروه آزمايش و يك گروه كنترل بودند جايگزين شدند. گروه اول آزمايش هشت جلسه آموزش شفقت با خود و گروه دوم آزمايش هشت جلسه آموزش پذيرش و تعهد دريافت كردند. طول جلسات براي هر دو گروه ۴۵ دقيقه و به صورت هفتگي بود و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفت. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه انعطاف پذيري شناختي ، پروتكل پذيرش و تعهد تلفيقي و پروتكل شفقت به خودبود. داده ها با استفاده از روش تحليل كواريانس چند متغيره و اندازه گيري مكرر تجزيه و تحليل شدند.يافته ها: نتايج نشان داد كه آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف پذيري شناختي مادران كودكان مبتلا به اوتيسم اثربخش بود. لذا آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند در بهبود سلامت رواني اين دسته از مادران نتايج مفيدي را به دنبال داشته باشد.نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر انعطاف پذيري شناختي مادران كودكان مبتلا به اوتيسم اثربخش بود. لذا آموزش شفقت با خود و درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند در بهبود سلامت رواني اين دسته از مادران نتايج مفيدي را به دنبال داشته باشد.