تاثير يك دوره تمرينات مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون بر شاخص‌هاي بيوشيميايي ويژه سلول هاي قلبي در جودوكاران مرد

مقدمه: افزايش سطح سرمي شاخص هاي بيوشيميايي سلول هاي عضله قلبي با شدت و مدت تمرين ارتباط دارد. هدف پژوهش حاضر تاثير يك دوره تمرينات مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون بر شاخص هاي بيوشيميايي ويژه سلول هاي قلبي در جودوكاران بود.       روش كار: روش پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون - پس آزمون بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را ورزشكاران جودوكار مرد شهر تهران تشكيل دادند. 30 مرد جودوكار به روش نمونه گيري در دسترس و به طور تصادفي در 2 گروه، گروه اول (تمرين با محدوديت جريان خون با ميانگين سني 26/33)، گروه دوم (تمرين بدون محدوديت جريان خون با ميانگين سني 25/33) تقسيم شدند. قبل و بعد از اجراي برنامه هاي تمريني، براي تعيين غلظت سرمي شاخص هاي CTN-I، CTN-T و CK-MB نمونه هاي خوني به روش الايزا از آزمودني ها گرفته شد. يافته ها: نتايج آزمون بين گروهي نشان داد CTN-I (0/028=P)، CTN-T (0/036=P) و CK-MB (0/027=P) در دو گروه تمرين مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون و مقاومتي سنتي اختلاف معني داري داشت. نتايج آزمون درون گروهي نشان داد CTN-I (0/000=P)، CTN-T (0/000=P) و CK-MB (0/003=P) در گروه تمرين مقاومتي همراه با محدوديت جريان خون و CTN-I (0/000=P)، CTN-T (0/000=P) و CK-MB (0/000=P) در گروه تمرين مقاومتي سنتي در مرحله پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون افزايش معني داري داشت. نتيجه گيري: با توجه به نتايج تحقيق و بررسي اختلاف ميانگين ها، هر دو تمرين منجر به افزايش شاخص هاي بيوشيميايي ويژه سلول هاي قلبي شده است كه اين افزايش در گروه تمرين مقاومتي به همراه محدوديت جريان خون كمتر بوده است. لذا استفاده از تمرين مقاومتي به همراه محدوديت جريان خون مي تواند مورد توجه مربيان و ورزشكاران جودوكار مرد قرار گيرد.