اثربخشي درمان مبتني بر خودشفقت ورزي بر طرح واره هاي ناسازگار اوليه و نشخوار فكري در زنان متقاضي طلاق

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي درمان مبتني بر خودشفقت ورزي بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و نشخوار فكري در زنان متقاضي طلاق شهر تبريز در سال 1400انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي بود كه با استفاده از طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل انجام گرفت. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه زنان متقاضي طلاق مراجعه‍كننده به دادگاه هاي خانواده شهر تبريز در سال 1400بود. نمونه آماري اين پژوهش 30 زن بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده از بين جامعه آماري انتخاب شدند و پس از تكميل پرسشنامه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و نشخوار فكري كه نمره بالايي كسب كرده بودند، به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل (15 نفر براي هر گروه) جايگزين شدند. زنان متقاضي طلاق پرسشنامه هاي طرحواره هاي ناسازگار اوليه و نشخوار فكري هوكسيما و مورو را به عنوان پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند و درمان مبتني بر خودشفقت ورزي طي يك دوره هشت جلسه‍ا‍‍ي (هفته‌اي دو جلسه يك ساعته به مدت چهار هفته) ، بر روي آنها اجراء شد. داده‌هاي گردآوري شده با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي شامل ميانگين و انحراف استاندارد و آمار استنباطي شامل تحليل كواريانس چند متغيري در نرم‍افزارSPSS  مورد تجزيه‌ وتحليل قرار گرفتند. يافته ها: نتايج نشان داد كه گروه مداخله و كنترل در طرحواره هاي ناسازگار و نشخوار فكري تفاوت معناداري داشتند، به عبارتي ديگر درمان مبتني بر خودشفقت ورزي، بر كاهش طرحواره هاي ناسازگار اوليه و نشخوار فكري در زنان متقاضي طلاق مؤثر بوده است(0/05 p ). نتيجه گيري: با توجه به اينكه درمان خودشفقت ورزي بر كاهش طرحواره هاي ناسازگار و نشخوار فكري در زنان متقاضي طلاق موثر مي باشد؛ به نظر مي رسد كه مي توان از اين روش به عنوان يك روش مداخله اي موثر در كاهش طرحواره هاي ناسازگار و نشخواري فكري زنان متقاضي طلاق استفاده كرد.