تاثير 8 هفته تمرين مبتني بر راه رفتن بر طيف فركانس نيروهاي عكس العمل زمين طي راه رفتن در بيماران ديابتي نوع دوم بدون نروپاتي

مقدمه: شيوع بيماري ديابت در جهان در حال افزايش مي باشد. اين بيماري بر مكانيك بدن طي راه رفتن اثرگذار است. هدف از پژوهش حاضر بررسي تاثير 8 هفته تمرينات راه رفتن بر طيف فركانس نيروهاي عكس العمل زمين طي راه رفتن در بيماران ديابتي بدون نروپاتي بود.روش كار: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي بود. نمونه پژوهش حاضر 24 فرد ديابتي بود (ميانگين سن ابتلا به ديابت: 0/9±3/1 سال، سطح گلوكز ناشتا: 10/4±151/4 mg/dL) كه به صورت در دسترس انتخاب شدند. آزمودني هاي به طور تصادفي در دو گروه تجربي (12 نفر) و گروه كنترل (12) قرار گرفتند. آزمودني ها قبل و بعد از 8 هفته پروتكل تمريني راه رفتن، كوشش راه رفتن را با سرعت دلخواه بر رو صفحه نيرو انجام دادند. داده هاي نيروي عكس العمل زمين در سه راستاي عمودي، خلفي-قدامي و داخلي-خارجي در تابع زمان، از طريق تبديل فورير (تحليل هارمونيك) و با استفاده از نرم افزار MATLAB نسخه 2016 از تابع زمان به تابع فركانس تبديل شد. يافته ها: نتايج نشان داد فركانس با توان 99/5 درصد در مولفه عمودي (0/016=P)، مولفه داخلي-خارجي (0/002=P) و مولفه قدامي-خلفي (0/026=P) نيروي عكس العمل زمين در پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون كاهش معني داري داشت. تعداد هارموني هاي ضروري در مولفه داخلي-خارجي نيروي عكس العمل زمين در پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون افزايش معني داري داشت (0/017=P). همچنين تعداد هارموني هاي ضروري (0/039=P) و ميانه فركانس (0/026=P) در مولفه قدامي-خلفي نيروي عكس العمل زمين در پس آزمون در مقايسه با پيش آزمون كاهش معني داري داشت. نتيجه گيري: نتايج حاضر نشان داد تمرينات راه رفتن بر محتواي فركانس نيروي عكس العمل زمين در بيماران ديابتي بدون نروپاتي موثر است و باعث بهبود فركانس با توان 99/5 درصد و تعداد هارموني هاي ضروري در مولفه هاي مختلف مي شود كه مي تواند اثرات مفيدي بر كاهش نيروهاي وارده بر اندام تحتاني طي راه رفتن داشته باشد.