اثربخشي آموزش تعاملات والد – كودك بر بهزيستي مادران و بازداري پاسخ كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه – بيش فعالي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش تعاملات والد - كودك بر بهزيستي روانشناختي و بازداري پاسخ كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه - بيش فعالي انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون و پيگيري با دو گروه آزمايش و كنترل بود. جامعه آماري پژوهش مادران كودكان داراي اختلال نقص توجه - بيش فعالي مراجعه كننده به كلينيك راستين در منطقه 3 شهر تهران در سال 1400 كه تعداد 30 نفر از طريق نمونه گيري در دسترس بر اساس ملاك‌هاي ورود در گام اول انتخاب و سپس به صورت تصادفي در دو  گروه 15 نفري كه شامل گروه ازمايش و كنترل  بودند، جايگزين شدند كه ده جلسه آموزش تعاملات والد - كودك دريافت كردند. جلسات به صورت هفتگي بود و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفت. ابزارهاي پژوهش پروتكل تعاملات والد – كودك، پرسشنامه بهزيستي روانشناختي (ريف، 2002) و آزمون رنگ - واژه (استروپ، 1935) بودند.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد آموزش تعاملات والد – كودك به طور معناداري موجب افزايش بهزيستي روانشناختي مادران داراي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه - بيش فعالي و بازداري پاسخ كودكان مي شود (0/001 P) .نتيجه‌گيري:‌ مطالعه حاضر بر اهميت آموزش تعاملات والد - كودك در افزايش بهزيستي روانشناختي مادران كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه - بيش فعالي و ارائه افق هاي جديد در مداخلات باليني تأكيد دارد. بنابراين آموزش تعاملات والد - كودك مي تواند با ايجاد تغيير مثبت و مناسب در مادران كودكان مبتلا به  اختلال نقص توجه - بيش فعالي مورد استفاده قرار گيرد.