اثربخشي توانبخشي شناختي مبتني بر واقعيت مجازي بر كاركردهاي شناختي كودكان مبتلا به اختلال بيش فعالي/ نقص توجه

مقدمه: كودكان داراي اختلال بيش‌فعالي/ نقص‌توجه با مشكلات متعدد روانشناختي، اجتماعي و تحصيلي مواجه هستند. هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي توانبخشي مبتني بر واقعيت مجازي بر كاركردهاي شناختي كودكان مبتلا به  بيش‌فعالي/ نقص‌توجه بود. روش كار: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي داراي پيش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي كودكان 7 تا 12 ساله مبتلا به بيش‌فعالي/نقص‌توجه مراجعه كننده به بيمارستان بقيه ا...واقع در منطقه 3 شهر تهران در سال  1401-1400 بود، كه از ميان آنها تعداد 30 نفر براساس روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و  به صورت تصادفي ساده آزمودني‌ها به دو گروه 15 نفره آزمايش و كنترل گمارش شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از آزمون يكپارچگي ديداري و شنيداري رايانه‌اي بهره گرفته شد و تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون كوواريانس در نرم افزار SPSS-26  انجام شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از مطالعه نشان داد كه درمان توانبخشي مبتني بر واقعيت‌هاي مجازي توانسته به صورت معناداري نمرات پس‌آزمون كاركرد‌هاي اجرايي ( توجه انتخابي، توجه پايدار و بازداري پاسخ) در گروه آزمايش را به صورت معناداري افزايش دهد و بيشترين افزايش مربوط به مولفه توجه انتخابي بوده است (P 0.01). نتيجه‌گيري: مي‌توان گفت كه درمان توانبخشي مبتني بر واقعيت‌هاي مجازي يكي از درمان‌هاي موثر بر بهبود كاركردهاي اجرايي در كودكان داراي بيش فعالي/ نقص توجه است. بنابراين پيشنهاد مي‌شود كه متخصصان سلامت حيطه كودك جهت بهبود وضعيت رواني و شناختي و اجرايي اين كودكان از اين درمان استفاده كنند.