آسيب‌شناسي نظام بازآفريني بافت‌هاي تاريخي از منظر رويكردهاي يكپارچه و پايدار (مورد مطلعه: كلان‌شهر تبريز)

بافت‌هاي تاريخي به‌عنوان هويت هر قوم و كشوري و آثار گران‌بهايي از فرهنگ، دانش معماري و شهرسازي بومي تلقي مي‌گردند. با توجه به تخريب و زوال اين بافت‌ها طي دوره‌ي مختلف، بازآفريني آنها يكي از اولويت‌هاي اساسي اكثر دولت‌ها محسوب مي‌شود. با توجه به اهميت بازآفريني بافت‌هاي تاريخي، پژوهش حاضر با هدف آسيب‌شناسي نظام بازآفريني بافت‌هاي تاريخي در كلان‌شهر تبريز و ارائه‌ي راهكارهاي اجرايي به‌منظور دست‌يابي به وضعيت مطلوب نگارش شده است. روش تحقيق در پژوهش حاضر آميخته (كمي كيفي)، با هدف توسعه‌اي كاربردي و ماهيت تحليلي اكتشافي مي‌باشد. در راستاي تحليل اطلاعات نيز از مدل تحليل عاملي Q و آزمون تي تك‌نمونه‌اي در نرم‌افزار SPSS استفاده شده است. همچنين جامعه‌ي آماري تحقيق حاضر شامل مديران و كارشناسان شهري و نخبگان دانشگاهي مي‌باشد كه بر اساس روش دلفي نخبگان 20 نفر به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه پنج عامل اصلي در نارسايي نظام بازآفريني بافت‌هاي تاريخي در كلان‌شهر تبريز تأثيرگذارند كه به ترتيب عبارتند از: عدم وجود مديريت يكپارچه، ناكارآمدي طرح‌ها و برنامه‌ها، عدم هماهنگي و مشاركت، عدم ظرفيت‌سازي نهادي و عدم تأكيد بر دانش‌محوري. اين 5 عامل در مجموع 80.402 درصد از واريانس كل را تبيين مي‌كنند، يعني عدم بازآفريني مناسب بافت‌هاي تاريخي در شهر تبريز در حدود 80 درصد شامل اثرات (عوامل) استخراج‌شده مي‌باشد و حدود 20 درصد نيز ساير عوامل را دربر مي‌گيرد كه خارج از بحث‌هاي مطرح‌شده در اين تحقيق مي‌باشد. همچنين ميزان تحقق شاخص‌هاي پايداري و يكپارچه در نظام بازآفريني بافت‌هاي تاريخي كلان‌شهر تبريز در وضعيت نامطلوبي قرار دارد.