پهنه‌بندي كشت درخت بِه در استان اردبيل با استفاده از روش‌هاي AHP، ANP، Antropy shanon، DEMATEL و WLC

درخت بِه، بعد از سيب و گلابي مهم‌ترين ميوه در گروه دانه‌دارها است. ميوه بِه از ديرباز موردتوجه بوده در سال‌هاي اخير در استان‌هاي مختلف كاشت يكدست باغ ميوه بِه توسعه پيداكرده است. بر همين اساس پهنه‌بندي كشت درخت بِه، متناسب با شرايط اقليمي و محيطي موردنياز است. هدف از اين تحقيق شناسايي نواحي كشت درخت بِه در استان اردبيل با روش‌هاي چندمعياره، با استفاده از شاخص‌هاي؛ بارندگي، متوسط دما، كمينه دما، بيشينه دما، ارتفاع، شيب و عمق خاك در محيط GIS است. براي تعيين معيار وزني شاخص‌ها و پهنه‌بندي اقليم كشاورزي درخت بِه، از روش‌هاي AHP، ANP، Antropy shanon، DEMATEL و WLC استفاده گرديد كه روش‌هاي AHP، ANP و DEMATEL در تعيين ارزش وزني شاخص‌ها و روش‌هاي Antropy shanon و WLC در پهنه‌بندي اقليم كشاورزي بيشترين نقش داشتند. نتايج تحليل روش‌ها نشان داد كه؛ متوسط دما و بيشينه دما مهم‌ترين شاخص در طول دوره رشد درخت بِه در استان اردبيل هستند؛ اما شاخص‌هاي باران، كمينه دما، ارتفاع، شيب و عمق خاك در بعضي نواحي استان محدوديت‌هاي را براي كشت درخت بِه ايجاد مي‌كنند. نتايج پهنه‌بندي اقليمي روش‌ها، بيانگر آن است كه؛ حدود 27 درصد از مساحت استان اردبيل خيلي مناسب، 31 درصد مناسب، 20 درصد كمي مناسب و 22 درصد نامناسب براي كشت درخت بِه است. نواحي شمال استان و محدوده شهرستان‌هاي گيوي و خلخال مناطق مناسب براي كشت درخت بِه بر اساس روش‌هاي موردمطالعه شناخته‌شده‌اند.