بررسي شاخص هاي فضاهاي عمومي شهري با تاكيد بر افزايش تعاملات اجتماعي( مطالعه موردي: خيابان‌هاي شهر كرمان)

فضاهاي شهري ظرف و مكان بروز زندگي اجتماعي افراد جامعه است، تعامل اجتماعي و مشاركت مردمي را مي توان عنصراصلي و اساسي محتواي فضاي شهري برشمرد كه روابط و فعاليت‌هاي شهري را تحت تاثير خود قرار مي دهد، فضاهاي باز شهري مانند خيابان به عنوان مهم‌ترين مكان تعاملات اجتماعي شهروندان و تجلي‌گاه حيات مدني شهري و محل وقوع رويدادها و فعاليت‌هاي اجتماعي شهروندان در زندگي و حيات شهري به شمار مي‌آيند. اما امروزه در بيشتر شهرهاي كشور مردم فضاي شهري را به عنوان مسيري براي گذر مي‌نگرند و به جاي اينكه فضاها آن‌ها را به مكث و مراودات اجتماعي تشويق كنند. اهميت بيش از انداره به سرعت، تكنولوژي و زمان را دگرگون كرده و باعث ناديده گرفتن نيازهاي عابران پياده و كمبود كيفيت در خيابان شهري شده كه در نتيجه باعث تضعيف تعاملات اجتماعي شده است و براين اساس هدف از انجام اين تحقيق بررسي شاخص‌هاي فضاهاي عمومي شهري با تاكيد بر افزايش تعاملات اجتماعي مي‌باشد. مقاله حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر روش تحقيق توصيفي – تحليلي است و براي تجزيه و تحليل داده ها، از آزمون‌هاي آماري (K.S)، همبستگي ،رگرسيون و تي‌تست‌تك‌نمونه‌اي و براي رتبه‌بندي خيابان‌هاي شهري از AHP و تاپسيس‌فازي استفاده‌شده‌است. نتايج آزمون رگرسيون ، نشان‌دهنده اين است كه دو شاخص امنيت و راحتي رابطه معناداري با شاخص تعاملات اجتماعي داشته يا به‌عبارتي بيشترين تأثير را بر تعاملات اجتماعي در شهر كرمان داشته‌اند ولي چهار شاخص ديگر، اقتصادي، تنوع‌فعاليت‌ها، دسترسي، جذابيت و زيبايي رابطه معنادار و تأثيرگذاري بر تعاملات اجتماعي نداشته‌اند نتايج حاصل از تي تست تك‌نمونه‌ اي به اين صورت مي‌باشد كه به طور كلي وضعيت اين شاخص‌ها در خيابان‌هاي شهر كرمان مطلوب نمي‌باشد و نتايج الويت‌بندي خيابان‌ها نشان مي‌دهد كه رتبه هاي اول تا چهارم به ترتيب خيابان جهاد،خيابان 22 بهمن، خيابان عباس‌پور،خيابان قدس تعلق مي گيرد.