تحليلي بر مقوله كشاورزي شهري و امكان پياده سازي آن در كلان‌شهر تهران

با توجه به افزايش جمعيت شهرنشين جهان، نياز به مواد غذايي بيش از پيش اهميت يافته است. از اين‌رو يكي از راهكارهاي مؤثر در واكنش به افزايش جمعيت شهرنشينان به‌ويژه در كشورهاي درحال‌توسعه، گسترش و ترويج كشاورزي شهري است. در واقع شهروندان جامعه مي‌توانند از فضاي اختصاص داده شده به كشاورزي شهري، نهايت بهره‌برداري را در قالب ظرفيت‌هاي زيست‌محيطي و اقتصادي ببرند. كشاورزان شهري از طريق مزارع شهري و توليد محلي خودمصرف، سوخت فسيلي مورد نياز براي حمل‌ونقل، بسته‌بندي و فروش مواد غذايي را به ميزان قابل‌توجهي كاهش مي‌دهند. همچنين به دليل نزديكي به مصرف‌كنندگان، باعث گردش درآمد در سراسر يك منطقه مي‌شود كه اين كار به سهم خود رشد اقتصادي را براي جامعه مورد نظر به‌همراه دارد. در اين فضاها اغلب مردم با هدف توليد غذا، دورهم جمع مي‌شوند و به فعاليت مي‌پردازند، بنابراين توسعه مشاركت اجتماعي از ديگر مزايايي اين پديده است.لازم به ذكر است، كشاورزي شهري در كنار مزاياي فوق، با موانع و چالش‌هايي نيز مواجه است. در واقع با مرور تجربه كشاورزي شهري در شهرهاي مختلف دنيا به اين نتيجه مي‌رسيم كه اين پديده بايد توأم با بسترسازي در حوزه‌هاي فضايي و اجتماعي و فرهنگي صورت گيرد و در غير اين صورت، توسعه و ترويج كشاورزي شهري قطعاً با چالش‌هايي همراه است. در واقع براي دستيابي به منافع و مزاياي كشاورزي شهري لازم است بر اين چالش‌ها غلبه كرد. در واقع اگر مي‌خواهيم كشاورزي شهري گسترده و كارآمدي داشته باشيم، نياز به ايجاد قوانين و بسترهاي لازمي از سوي حاكميت داريم. در واقع بايد هم‌زمان با توسعه و ترويج كشاورزي شهري، مقررات و قوانين شهرداري‌ها كاملاً مشخص و صريح در اين مورد تدوين شود و همچنين واحدهاي توليد محصولات كشاورزي شهري به ثبت برسند تا قابل نظارت و بر اساس اصول محيط زيستي باشند.