بررسي سير سياست‌هاي اجرايي بازآفريني بافت‌هاي ناكارآمد شهري با تاكيد بر كاهش خطر سوانح

سياست بازآفريني متأخرترين رويكرد مداخله در بافت‌هاي ناكارآمد شهري است كه عموما داراي كيفيت نازل زندگي، ناپايداري كالبدي، وضعيت نامناسب اقتصادي اجتماعي و شرايط نامطلوب بهداشتي هستند كه همين امر محدوده‌هاي مذكور را در برابر مخاطرات طبيعي و سوانح انسان‌ساخت آسيب‌پذير ساخته است. آن‌چه به عنوان هدف در اين مقاله دنبال مي‌شود،‌ بررسي سياست بازآفريني شهري در مواجهه با محدوده‌هاي ناكارآمد شهري با هدف كاهش خطر سوانح، كاربست اجرايي اين سياست و ارائه چارچوب مفهومي در تحقق بازآفريني پايدار با هدف مذكور است. در اين پژوهش ابتدا متون تخصصي شامل كتب و مقالات با هدف يافتن علل موفقيت و يا شكست پروژه‌هاي بازآفريني شهري با هدف كاهش خطر سوانح در جهان بررسي شدند و پس از آن روابط ميان بازآفريني شهري و كاهش خطر سوانح و اهداف مشترك اين دو حوزه واكاوي و از نتايج آن در تدوين چارچوب مفهومي كارآمد در كاهش خطر سوانح در چارچوب بازآفريني شهري بهره گرفته شد. مطالعات كاربست اجرايي سياست بازآفريني شهري با هدف كاهش خطر سوانح در جهان مبين مواردي است كه موفقيت و يا شكست پروژه را رقم مي‌زنند. در بين درس‌آموزه‌هاي حاصل از اين مطالعات، موردي مشترك است كه موفقيت پروژه‌ها را تحت تاثير قرار مي‌دهد و پروژه‌هاي با هدف كاهش خطر سوانح را از ديگر پروژه‌ها متمايز مي‌كند كه همان تدوين چشم انداز خاص مكان و ارزيابي دقيق آسيب‌پذيري در محدوده‌ها‌ي هدف است. ارزيابي دقيق آسيب‌پذيري در محدوده‌ها‌ي هدف نيازمند چارچوب مفهومي است تا همچون نقشه‌ي راهنما در مسير ارزيابي مورد استفاده قرار گيرد و با كسب شناختي جامع از بافت هدف، از معضلات موجود در آن به عنوان فرصتي براي بازآفريني بافت مذكور و تحقق كاهش خطر آن در برابر سوانح استفاده شود.