سنجش و ارزيابي تاب‌آوري اقتصادي محله‌هاي شهري در برابر خطر زلزله (مورد مطالعه: محله‌هاي منطقه سه شهر اردبيل)

بشر امروز با تمام پيشرفت‌هاي علمي در كنترل مخاطرات طبيعي چندان موفق نبوده است. مفهوم تاب‌آوري ارمغان تحول مديريت مخاطرات در دهه حاضر مي‌باشد. تاب‌آوري به منزله راهي براي تقويت جوامع با استفاده از ظرفيت‌هاي آن مطرح مي‌شود. هدف اصلي اين پژوهش سنجش و ارزيابي تاب‌آوري اقتصادي محله‌هاي منطقه سه شهر اردبيل در برابر خطر زلزله مي‌باشد. پژوهش از نظر روش انجام توصيفي تحليلي و از نظر هدف كاربردي مي‌باشد. روش جمع‌آوري داده و اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي و پرسشنامه‌اي كه شامل سه شاخص تاب‌آوري اقتصادي، شدت (ميزان) خسارات‌، ظرفيت يا توانايي جبران خسارات و توانايي برگشت به شرايط مناسب مي‌باشد. براي مشخص شدن وزن شاخص‌ها از روش مرك و جهت سنجش و ارزيابي تاب‌آوري محله‌ها از روش كوكوسو استفاده شد. محاسبه استراتژي‌هاي سه‌گانه (Ka)، (Kb) و (Kc) نشان مي‌دهد؛ در هر سه استراتژي مذكور محله شش داراي بيشترين امتياز بوده و محله هشت داراي كمترين امتياز بوده است. ميزان (K) و رتبه محله‌هاي ده‌گانه نشان مي‌دهد، محله شش با امتياز 2.87، محله دو با امتياز 2.80، محله هفت با امتياز 2.65، محله ده با امتياز 2.60، محله چهار با امتياز 2.46، محله يك با امتياز 2.23، محله نه با امتياز 2.11، محله سه با امتياز 1.92، محله پنج با امتياز 1.76 و نهايتاً محله هشت با امتياز 1.15 به ترتيب در رتبه‌هاي اول تا دهم قرار گرفته‌اند. در كل نتايج نشان دهنده اين است كه بين محله‌هاي ده‌گانه از نظر تاب‌آوري اقتصادي تفاوت وجود دارد.