پايش دماي سطح زمين با به‌كارگيري روش پنجره مجزا در شهرستان تبريز و اثر آن بر تغييرات كاربري اراضي

دماي سطح زمين LST عاملي مهم در مباحث گرمايش جهاني و تغيير اقليم است. فعاليت‌هاي طبيعت و انسان ساخت به ويژه تغييرات در پوشش زمين، تأثير چشمگيري بر دماي سطح مي‌گذارد. هدف از اين پژوهش، تخمين دماي سطح زمين با به‌كارگيري روش پنجره مجزا در شهرستان تبريز و تعيين رابطۀ آن با تغييرات كاربري اراضي مي‌باشد. بدين سبب تصاوير OLI و TIRS لندست 8 در سال‌هاي 2013 و 2019 استفاده شده و پس از انجام مراحل مختلف پيش پردازش، شاخص پوشش گياهي NDVI ، شاخص توسعۀ شهري NDBI ، شاخص استخراج آب MNDWI و دماي سطح زمين با استفاده از باندهاي چندطيفي و حرارتي برآورد شد. نقشه‌هاي كاربري زمين نيز با بهره‌گيري از روش طبقه‌بندي شي‌گرا تهيه گرديد و سپس ضرايب ارزيابي صحّت به دست آمد. نتايج اين پژوهش آشكار كرد كه بيشترين تغييرات كاربري اراضي در بخش مرتع به چشم مي‌خورد كه در دوره 7 ساله بخش عمده‌اي از آن به كاربري ارتباطي و شهري تغيير يافته است. همچنين نتايج حاصل نشان‌دهنده همبستگي معكوس بين دماي سطح زمين و شاخص NDVI است و حداكثر دما در مناطقي رخ مي‌دهد كه با فقر پوشش گياهي مواجه بوده‌اند. بنابراين با توجه به جايگاه پوشش گياهي در متعادل كردن شرايط دمايي، ضرورت و لزوم حفاظت از پوشش گياهي آشكار مي‌شود. با توجه به اهميت بالاي منطقه، نتايج حاصله مي‌تواند در برنامه‌ريزي توسعه و لزوم توجه به پيامدهاي به‌دست آمده از تغييرات كاربري اراضي و نيز ضرورت به‌كارگيري داده‌هاي سنجش از دور در برنامه‌ريزي محيطي حائز اهميت باشد.